Openbaring Hoofstuk 10
"Soet Hoop, Bitter Teleurstelling, Nuwe Roeping"
Lees Openbaring Hoofstuk 10 Hier Aanlyn
Inleiding: Drie Panoramas van die Groot Stryd
Voordat ons by Openbaring 10 self kom, kom ons kyk na die volgende vrae want hulle raak aan die groter prentjie waarin hoofstuk 10 pas.
Eerste vraag: Hoe pas die Sewe Seëls en die Sewe Basuine bymekaar? Dit is 'n verstaanbare verwarring. In Openbaring 6 lees ons van die groot aardbewing, die son wat swart word, en die kosmiese tekens wat almal met Christus se wederkoms verband hou. Maar dan, skielik, begin Openbaring 8 met die Sewe Basuine. 'n Mens sou wou vra: as die seëls reeds by die einde van die wêreld uitgekom het, hoekom begin ons dan weer van voor af met die basuine?
Die sleutel — en dit is een van die belangrikste beginsels om die hele boek te ontsluit — is om te verstaan dat Openbaring drie groot profetiese reekse van sewe bevat: die Sewe Kerke, die Sewe Seëls, en die Sewe Basuine. En hier is die punt: elkeen van hierdie reekse dek dieselfde Christelike geskiedenis, maar elkeen vertel die verhaal vanuit 'n ander perspektief.
Kom ek verduidelik. Die Sewe Kerke volg die geestelike toestand van God se kerk — van die dae van die apostels af, dwarsdeur die eeue, tot by die laaste kerk, Laodisea. Dit is die innerlike, geestelike geskiedenis van die volk van God.
Die Sewe Seëls openbaar die ervaring van God se mense deur daardie selfde geskiedenis — hul triomf en hul stryd, hul oorwinnings en hul lyding, terwyl die evangelie voortgedra word deur die eeue.
En dan die Sewe Basuine. Nou moet ons mooi verstaan: die basuine is nie bloot 'n voortsetting van die seëls nie. Hulle begin 'n heeltemal nuwe panorama. Waar die seëls die ervaring van God se getroue mense wys, openbaar die basuine God se oordele — Sy ingryping in die geskiedenis teenoor dié wat Sy genade verwerp en Sy waarheid weerstaan.
Dink daaraan soos drie panoramiese foto's wat almal min of meer op dieselfde plek begin, maar elkeen 'n ander aspek van dieselfde landskap beklemtoon. Die een wys die kerk, die ander wys God se mense in hul stryd, en die derde wys God se oordele in die geskiedenis. Wanneer jy dit so sien, val alles op sy plek — en jy hoef nie meer te wonder hoekom die verhaal telkens "van voor af" lyk om te begin nie.
Hou hierdie beeld van die drie panoramas vas, want dit is presies teen hierdie agtergrond dat Openbaring 10 sy plek inneem — as 'n kragtige tussenspel binne die reeks van die basuine.
Die Duisend Jaar en die Verlate Aarde
Vraag twee: Hoe kan Satan in die bodemlose put gebind word, en dan later weer vrygelaat word?
Om dit te verstaan, moet ons eers 'n prentjie kry van wat by die wederkoms gebeur. Wanneer Jesus terugkeer, word die regverdiges — dié wat in Christus ontslaap het — opgewek uit hul grafte, en die lewende gelowiges word verander, getransformeer, om die Here in die lug te ontmoet. Dit is 'n oomblik van onuitspreeklike vreugde. Maar terselfdertyd is daar 'n donker kant: die goddeloses, dié wat Christus verwerp het, word vernietig deur die helderheid, die skynende glorie, van Sy koms. En die res van die dooies — die goddelose dooies wat reeds gesterf het — bly in hul grafte totdat die duisend jaar verby is.
Nou kom ons by daardie uitdrukking, "bodemlose put." Dit klink vir baie mense na 'n donker, ondergrondse grot of 'n plek van vuur. Maar kyk mooi na die woord self. In Grieks is dit abyssos — 'n woord wat 'n verlate, leë, onbewoonde plek beteken. Dit beskryf nie 'n gat in die grond nie; dit beskryf 'n wêreld wat verwoes en leeg geword het.
En hier is die pragtige verbinding: dit is dieselfde beeld van die aarde vóór die Skepping, in Genesis 1. Die aarde was "woes en leeg," sonder vorm en sonder inwoner. Ná die wederkoms van Christus lê hierdie aarde presies so in puin. Die profeet Jeremia beskryf daardie toneel aangrypend: hy sê die gesneuweldes van die Here sal die aarde van die een kant tot die ander bedek. Die planeet is verlate, verwoes, en sonder lewende mense.
Verstaan jy nou wat die "binding" van Satan beteken? Dit is nie 'n letterlike ketting van metaal nie. Vir 'n duisend jaar word Satan en sy engele op hierdie verwoeste, leë planeet vasgehou — met niemand oor om te mislei nie, met niemand oor om te versoek nie. Sy hele bedryf van bedrog kom tot stilstand. Hy word gedwing om stil te sit en die volle gevolge van sy rebellie in die gesig te staar. Dit is die ketting van omstandighede wat hom bind.
En intussen — wat gebeur met die verlostes? Hulle is nie op hierdie verwoeste aarde nie. Hulle is in die hemel. En daar doen hulle 'n merkwaardige werk: hulle hersien God se oordele. Hulle kry die geleentheid om die rekords te ondersoek, om te sien hoe God elke saak hanteer het — en hulle ontdek dat elke besluit wat God geneem het, regverdig én genadig was. Elke vraag word beantwoord. Elke twyfel word weggeneem.
Want sien jy, dit is waaroor die groot stryd nog altyd gegaan het: is God se regering werklik regverdig? Is Sy liefde eg? En teen die einde sal die hele heelal die resultate van rebellie met eie oë kan sien — die pyn, die dood, die verwoesting wat sonde meegebring het. En daarteenoor sal die kontras met God se liefde so helder, so onmiskenbaar wees, dat elke geskape wese sal erken: God was reg, God was goed, van die begin af.
Dit is die groter storie waarin Openbaring hoofstuk 10 afspeel — die verhaal van 'n God wat die geskiedenis na sy eindbestemming lei, nie deur wraak nie, maar deur 'n liefde wat uiteindelik die hele heelal oortuig dat Hy regverdig en goed is.
Die Magtige Engel Daal Neer
Nou is ons gereed om Openbaring 10 self te betree. En die eerste ding wat ons moet raaksien, is waar hierdie hoofstuk staan.
Ons is nou midde-in die reeks van die Sewe Basuine. Die eerste ses basuine het reeds geblaas. Maar voordat die sewende en laaste basuin blaas, kom daar 'n tussenspel—'n pouse in die verhaal. Dit is nie ongewoon in Openbaring nie. Vroeër, net voordat die sewende seël oopgemaak is, het God ook eers die fokus verskuif na die verseëling van Sy volk in hoofstuk 7. Nou doen Hy dieselfde weer: voordat die laaste basuin blaas, vestig Hy ons aandag op Sy finale werk op aarde. God stop telkens die aksie, en in daardie stilte verskuif die fokus na iets van deurslaggewende belang — na Sy finale werk op aarde.
En in daardie heilige pouse sien Johannes iets ontsagwekkend. Hy sien 'n magtige engel uit die hemel neerdaal. En kyk hoe word hierdie Wese beskryf, want elke detail dra betekenis: Hy is bekleed met 'n wolk. Daar is 'n reënboog op sy hoof. Sy aangesig skyn soos die son. En sy voete is soos vuurpilare.
Nou moet ons 'n belangrike vraag vra: wie is hierdie Engel? Regdeur die Skrif beteken die woord "engel" eenvoudig boodskapper. En hier is 'n sleutel wat baie mense mis: in die Ou Testament verskyn Christus self dikwels as die "Engel van die Here." Nie as 'n geskape wese, 'n gewone engel soos Gabriël nie — maar as God se eie goddelike Boodskapper, die Seun van God in 'n voor-menslike verskyning.
En wanneer ons na die beskrywing in Openbaring 10 kyk, is dit onmiskenbaar: hierdie Boodskapper is niemand anders as Jesus Christus self nie. Kyk net na die simbole:
Die wolk waarmee Hy bekleed is — dwarsdeur die Skrif verteenwoordig die wolk God se goddelike majesteit en teenwoordigheid. Dit is ook die wolk waarop Jesus by Sy wederkoms sal terugkeer. Dit spreek van Sy heerlikheid.
Die reënboog op Sy hoof — dink terug aan Noag. Die reënboog is die simbool van God se verbond van genade, Sy belofte van barmhartigheid. En dit is so betekenisvol dat dit hier op Sy hoof rus, want dit herinner ons: al kom hierdie Engel met goddelike gesag, word alles wat Hy doen deur liefde en genade omraam. Genade omkroon alles wat Hy doen.
Sy aangesig soos die son — dit roep die herinnering op van die Berg van Verheerliking, waar Jesus se gesig geskyn het soos die son en Sy klere wit geword het soos die lig. Dit is die glans van Sy goddelike heerlikheid.
En Sy voete soos vuurpilare van gesuiwerde, gloeiende brons — dit verteenwoordig suiwerheid en heiligheid. Vuur reinig; vuur suiwer. Sy voete wat brand spreek van 'n Verlosser wie se karakter volkome rein en heilig is.
Sit al hierdie beelde bymekaar, en jy sien 'n prentjie van Jesus wat hier staan met absolute gesag — die majesteit van 'n wolk, die genade van 'n reënboog, die heerlikheid van die son, die heiligheid van vuur. Dit is nie 'n gewone engel wat 'n roetine-boodskap bring nie. Dit is die Seun van God self, wat afkom met 'n boodskap van deurslaggewende, ewige belang.
En dit is presies wat ons volgende gaan ondersoek — want in Sy hand hou hierdie magtige Boodskapper iets vas: 'n klein, oop boekie.
Die Oop Boekie en die Verseëlde Profesie van Daniël
Kyk nou weer na daardie magtige Boodskapper. In Sy hand hou Hy iets vas — 'n oop boekie. Nie 'n groot boekrol wat toegevou en verseël is nie, maar 'n klein boekie, en dit lê oop. En hierdie oop boekie is een van die sleutels tot die hele hoofstuk.
Om te verstaan wat hierdie boekie is, moet ons Openbaring langs 'n ander Bybelboek gaan lê — die boek Daniël. Openbaring en Daniël is soos twee helftes van dieselfde profetiese portret; hulle verklaar mekaar. En wanneer ons hulle langs mekaar plaas, spring die betekenis uit.
Kom ons gaan terug na die einde van die boek Daniël. Daniël het pragtige, verreikende profesieë ontvang — profesieë oor tydperke, oor koninkryke, oor die einde van die geskiedenis. Maar aan die einde van sy boek word Daniël iets merkwaardigs beveel. Die Here sê vir hom: verseël die boek tot die tyd van die einde. Met ander woorde: sluit hierdie woorde toe. Hulle sal nie nou ten volle verstaan word nie. Hulle wag vir 'n later dag.
En sien jy nou die kontras? In Daniël is die boek verseël. Maar in Openbaring hoofstuk 10 is die boekie oop. Wat eens toegesluit was, wat eens verborge was, word nou geopenbaar. Die seël is gebreek. Die inhoud lê oop vir almal om te sien.
Dit vertel ons iets kragtig. Vir eeue lank was dele van Daniël se tydprofesieë nie ten volle verstaan nie. Mense het gelees, maar die volle betekenis het verborge gebly — presies soos God gesê het dit sou. Maar nou, met die aanbreek van "die tyd van die einde," maak God daardie profesieë oop. Dit is asof die Hemel sê: die tyd het aangebreek; nou mag julle verstaan.
En let op wat hierdie oop boekie impliseer. Dit is nie net dat die profesie oopgemaak word nie — dit is 'n uitnodiging. Die Hemel nooi God se mense uit om hierdie woorde te bestudeer, te verstaan, en met ander te deel. God laat nie hierdie profesieë oop lê sodat hulle net op 'n rak staan nie. Hy wil hê Sy mense moet daarin delf, dit ondersoek, en die boodskap uitdra.
En hier is die diep waarheid agter dit: God is besig om 'n volk voor te berei. 'n Volk wat Sy profetiese Woord verstaan. 'n Volk wat weet in watter tyd hulle leef. 'n Volk wat gereed is vir die wederkoms van Jesus, omdat hulle die profesieë wat na daardie oomblik wys, geopen het, bestudeer het, en verstaan het.
Dink net daaraan wat dit vir jou en my beteken. Ons hoef nie in duisternis te leef oor die dinge van die eindtyd nie. Ons hoef nie te raai of te spekuleer nie. God het die boekie oopgemaak. Die profesieë van Daniël is nie meer 'n geslote geheim nie — hulle is 'n oop uitnodiging om God se plan vir die geskiedenis te verstaan, en om ons plek daarin te vind.
Dit is die opwindende agtergrond waarteen die res van Openbaring hoofstuk 10 ontvou. Die verseëlde boek is nou oop. En saam met daardie oop boek kom 'n reeks kragtige gebeure — 'n stem soos die brul van 'n leeu, sewe donderslae, en 'n eed wat die hele loop van die profetiese geskiedenis raak.
Voete op See en Land, en die Geheim van die Sewe Donderslae
Kyk noukeurig na wat hierdie magtige Boodskapper vervolgens doen. Hy plaas Sy regtervoet op die see en Sy linkervoet op die land. Dit is 'n opsetlike, betekenisvolle gebaar — en in die simboliese taal van Openbaring dra dit 'n ryk boodskap.
In die profesieë simboliseer waters en die see dikwels digbevolkte gebiede — baie mense, baie nasies, baie tale, saamgedrom soos die golwe van 'n see. Later in Openbaring 17 word dit uitdruklik so verklaar: waters is "volke en menigtes en nasies en tale." Die land, daarteenoor, verteenwoordig meer die minder-bevolkte, oper streke en gebiede.
Verstaan jy nou wat gebeur wanneer Christus die een voet op die see en die ander op die land plaas? Dit is 'n verklaring van gesag oor die hele aarde. Nie oor 'n enkele volk of nasie nie — oor almal. Oor die digbevolkte stede én die verste uithoeke. Hy staan as Skepper en as Verlosser met heerskappy oor die ganse planeet.
En dit dra 'n pragtige implikasie: hierdie is 'n wêreldwye boodskap. Dit is nie beperk tot een kultuur, een taal, of een volk nie. Dit gaan na elke nasie en stam. En dit stem presies ooreen met die ewige evangelie Boodskap van Openbaring 14, wat verkondig word "aan elke nasie en stam en taal en volk." Die boodskap van Openbaring 10 is bestem vir die hele wêreld.
Dan kom daar 'n dramatiese oomblik. Die Engel roep uit met 'n groot stem — 'n stem soos die brul van 'n leeu. En onmiddellik dink ons aan 'n titel van Jesus: die Leeu van die stam van Juda. Dit is 'n stem van koninklike gesag, kragtig en deurdringend.
En toe Hy uitroep, laat sewe donderslae hulle stemme hoor. Sewe donderslae wat spreek — asof daar 'n boodskap in daardie donder was. En Johannes, getroue skrywer wat hy was, was gereed om neer te skryf wat die sewe donderslae gesê het. Maar toe gebeur iets onverwags: 'n stem uit die hemel beveel hom om dit te verseël — om nie op te skryf wat die sewe donderslae gespreek het nie.
Nou moet ons eerlik wees oor iets. Baie mense wil dadelik vra: maar wat het die sewe donderslae dan gesê? En die eerlike antwoord is: die Bybel sê nie vir ons nie. Die Skrif gee ons nie die inhoud nie, en dit gee ons ook nie 'n rede hoekom nie.
En hier leer ons 'n kosbare beginsel oor hoe om die Bybel te bestudeer. Wanneer die Skrif stil is, moet ons ook stil bly. Waar God verkies het om iets nie te openbaar nie, is dit nie ons plek om te spekuleer, te raai, of ons eie teorieë in te vul nie. Die versoeking is groot om die leemtes met ons eie verbeelding te vul — maar dit is 'n gevaarlike pad.
Deuteronomium 29:29 stel dit pragtig: "Die verborge dinge is vir die Here onse God, maar die geopenbaarde dinge is vir ons en ons kinders tot in ewigheid." Sien jy die balans? Daar is dinge wat God vir Homself hou — die verborge dinge. En daar is dinge wat Hy aan ons gegee het — die geopenbaarde dinge. En ons taak is nie om agter die verborge dinge aan te jaag nie, maar om getrou te leef volgens wat Hy wél geopenbaar het.
En hier is die vertroostende waarheid: God het alles geopenbaar wat ons nodig het vir ons redding en ons voorbereiding. Niks wat werklik nodig is vir jou saligheid, is toegesluit nie. Die sewe donderslae mag verseël wees, maar die pad na Jesus is wyd oop. Ons hoef nie te weet wat die donderslae gesê het om gereed te wees vir Sy koms nie. Alles wat saak maak, lê reeds oop voor ons in Sy Woord.
"Geen Tyd Meer Nie": Die Eed en die 2300 Dae
Nou kom ons by een van die diepste en mees betekenisvolle oomblikke in die hele hoofstuk. Die magtige Engel — Jesus self — hef Sy hand op na die hemel en sweer 'n eed. En let mooi op by Wie Hy sweer: "by die Een wat leef tot in alle ewigheid, die Skepper wat die hemel en die aarde en die see en alles wat daarin is, gemaak het." (Vers 6)
Hoor jy die eggo in daardie woorde? "Wat die hemel en die aarde en die see gemaak het" — dit is presies die taal van die vierde gebod, die Sabbatsgebod, waar ons lees dat die Here in ses dae die hemel en die aarde en die see en alles wat daarin is, gemaak het. Deur so te sweer, bevestig hierdie Engel dat Hy die Skepper-God is — en dat die Skepper self in beheer is van die loop van die geskiedenis. Die tyd lê in Sy hande.
En wat sweer Hy? Hy verklaar dat daar "geen tyd meer sal wees nie." Nou moet ons versigtig wees om dit reg te verstaan, want hierdie frase is dikwels misverstaan. Kom ons kyk na die oorspronklike woord.
Die Griekse woord wat hier vir "tyd" gebruik word, is chronos. En chronos verwys nie na tyd in die algemeen nie — dit verwys na 'n tydperk, 'n afgemete span tyd, 'n bepaalde tydvak. So wat die Engel eintlik verklaar, is dít: die profetiese tydperke het hul einde bereik. Daar sal geen verdere profetiese tyd-periode wees nie.
En watter tydperk is ter sprake? Dit neem ons reguit terug na een van die grootste profesieë in die hele Bybel — Daniël 8:14: "Tot twee duisend drie honderd aande en môres; dan sal die heiligdom in sy regte staat herstel word."
Kom ons ontsluit hierdie profesie. Tweeduisend driehonderd dae. Maar in Bybelprofesie geld die dag-jaar-beginsel — waar een profetiese dag 'n letterlike jaar verteenwoordig. Ons vind hierdie beginsel op ander plekke in die Skrif, soos in Numeri en Esegiël: "'n dag vir 'n jaar." So die 2 300 dae verteenwoordig eintlik 2 300 letterlike jare. Dit is die langste tydprofesie in die hele Bybel.
En wanneer begin hierdie 2 300 jaar? Die profesie is verbind aan 'n vertrekpunt: die bevel om Jerusalem te herstel en te herbou, wat uitgegaan het in die jaar 457 voor Christus. (Sien Daniël 9:25 en Esra 7:11–26) Tel daarvandaan 2 300 jaar vorentoe, en jy kom uit — nadat 'n mens die oorgang oor die jaar nul in ag neem — by die jaar 1844 na Christus.
Sien jy nou wat Openbaring 10 verkondig? Die Engel kondig aan dat ná hierdie langste profetiese tydperk — die 2 300 jaar wat in 1844 eindig — daar geen verdere profetiese tydperke meer is nie. Die groot profetiese horlosie het sy finale era binnegegaan. Ons leef nou in wat die Bybel "die tyd van die einde" noem.
Nou is dit uiters belangrik om te verstaan wat dit nie beteken nie. Dit beteken nie dat ons 'n datum vir die wederkoms kan bereken nie. Jesus self het baie duidelik gesê: "van daardie dag en uur weet niemand nie — nie eens die engele in die hemel nie, net die Vader alleen." (Matteus 24:36) So niemand mag ooit 'n datum op die wederkoms plak nie.
Wat dit wel beteken, is hierdie: die profetiese tydsketting is voltooi. Daar is nie meer 'n reeks profetiese jare wat ons moet aftel voordat die einde kan aanbreek nie. Ons leef in die finale hoofstuk van die geskiedenis. Die horlosie het sy laaste era binnegegaan, en ons wag nou net op die laaste toneel — die verskyning van ons Here.
Dit is 'n plegtige, opwindende gedagte. Ons staan in die tyd van die einde. Alles wat nog moet gebeur voordat Jesus kom, is nie 'n saak van eeue-lange profetiese periodes nie — dit is 'n saak van gereedmaking, van die hart, vandag nog!
Genade in die Wagtyd en die Verborgenheid van God
Nou ontstaan daar dikwels 'n eerlike vraag in mense se harte: as ons reeds sedert 1844 in "die tyd van die einde" leef, hoekom voel dit dan of dit so lank duur? Hoekom het Jesus nog nie teruggekeer nie? Is God laat?
En die antwoord van die Skrif is pragtig: hierdie wagtyd is nie vertraging nie — dit is genade.
Dink terug aan die dae van Noag. God het gewag, en die ark het jaar na jaar daar gestaan as 'n oproep tot bekering. Waarom het God gewag? Petrus verduidelik dit: "die Here is nie traag met die vervulling van Sy belofte nie, maar Hy is lankmoedig — Hy is geduldig — want Hy wil nie hê dat iemand verlore moet gaan nie, maar dat almal tot bekering moet kom." (2 Petrus 3:9) God se oënskynlike "vertraging" is in werklikheid die kloppende hart van Sy liefde. Elke dag wat verbygaan, is nog 'n dag van genade, nog 'n geleentheid vir 'n verlore siel om huis toe te kom.
En dit bring ons by een van die kosbaarste verse in die hele hoofstuk — Openbaring 10:7. Daar staan geskryf dat wanneer die sewende engel op die punt staan om te blaas, dan sal die "verborgenheid van God" volbring word.
Wat is hierdie "verborgenheid van God"? Ons hoef nie te raai nie, want Paulus het dit vir ons uitgespel. In Kolossense hoofstuk 1 verklaar hy dat die verborgenheid, wat deur die eeue verborge was, nou geopenbaar is — en dié verborgenheid is: "Christus in julle, die hoop van die heerlikheid."
Christus in jou. Dink 'n oomblik daaroor na. Die groot geheim van die evangelie is nie net dat Christus vir jou gesterf het nie — hoe wonderlik dit ook al is — maar dat Christus in jou wil kom woon. Die evangelie gaan oor meer as vergifnis. Ja, dit sluit vergifnis in, en dit is die kosbare beginpunt. Maar dit gaan verder: dit gaan oor karaktertransformasie — die goeie werk wat Hy in ons begin het wat Hy wil voltooi.
Sien jy, God is besig om 'n volk voor te berei — nie net 'n volk wat vergewe is nie, maar 'n volk wat verander is. 'n Volk in wie die karakter van Jesus weerspieël word deur die krag van die Heilige Gees. Dit is die "verborgenheid van God" wat volbring word: Christus wat so werklik in Sy mense woon dat hulle Sy karakter begin uitleef.
En hoe lyk dit prakties? Dit lyk soos die vrug van die Gees. Wanneer liefde, blydskap, vrede, lankmoedigheid, vriendelikheid, goedheid, getrouheid, sagmoedigheid, selfbeheersing — al daardie vrugte — sigbaar word in die lewens van gewone gelowiges, dan sien die wêreld iets kragtigs. Hulle sien nie net 'n leerstelling nie; hulle sien lewende bewyse van die evangelie se krag. 'n Veranderde lewe is die oortuigendste preek wat daar bestaan.
En dit is presies hoe God se heerlikheid uiteindelik die aarde sal vul. Die profesie sê die aarde sal verlig word met die heerlikheid van God. Maar hoe? Nie net deur woorde nie — deur lewens. Deur 'n volk in wie Christus so duidelik leef dat Sy karakter deur hulle skyn en die hele wêreld dit kan sien.
So die wagtyd is nie leë tyd nie. Dit is die tyd waarin God besig is om hierdie diep werk in ons te doen — om Christus in ons te vestig, om ons te verander, sodat ons deel kan word van daardie finale openbaring van Sy heerlikheid. Die geduld van God is nie traagheid nie; dit is die genadige geleentheid vir Christus om in jou en my gestalte te kry.
Die Eet van die Boekie: Soet in die Mond, Bitter in die Maag
Nou volg een van die mees aangrypende oomblikke in Openbaring 10. In vers 9 ontvang Johannes 'n merkwaardige opdrag: hy moet die oop boekie uit die hand van die magtige Engel neem — en dit eet.
Dit klink vreemd vir ons ore, maar dit is 'n bekende beeld in die Skrif. Om God se Woord te "eet" beteken om dit te absorbeer — om dit in jou binneste in te neem, dit te glo, dit deel van jouself te maak, en toe te laat dat dit jou denke en jou karakter vorm. Die profeet Jeremia het gesê: "U woorde is gevind, en ek het dit geëet." (Jeremia 15:16) Om die boekie te eet, is om jouself heeltemal te verbind tot die boodskap wat dit bevat.
En kyk wat gebeur toe Johannes dit eet. In sy mond was dit soet soos heuning. Maar toe dit in sy maag kom, het dit bitter geword. Soet en dan bitter. En hierdie dubbele ervaring — die soetheid gevolg deur bitterheid — is nie sommer 'n toevallige detail nie. Dit is profeties. Dit beskryf presies wat 'n groep opregte Bybelstudente in die vroeë negentiende eeu sou beleef.
Kom ek vertel jou van hierdie merkwaardige beweging. In die dekades voor die jaar 1844 het iets besonders regoor die wêreld gebeur. Mense — heeltemal onafhanklik van mekaar, in verskillende lande, met verskillende agtergronde — het begin om die boek Daniël te bestudeer, en veral daardie groot tydprofesie van die 2 300 dae.
Dink net aan die verskeidenheid. In Suid-Amerika was daar 'n man met die naam Manuel de Lacunza, ‘n Rooms Katolieke priester, wat die profesieë oor Christus se koms bestudeer het. In die Midde-Ooste en verder was daar Joseph Wolff, ‘n Anglikaanse sendeling wat dikwels die "sendeling aan die wêreld" genoem is, wat die spoedige wederkoms verkondig het. En in die Verenigde State was daar William Miller, 'n boer en later ‘n Baptiste lekeprediker, wat 'n noukeurige, vers-vir-vers studie van die profesieë gemaak het. Hierdie mense het mekaar meestal nie eens geken nie — en tog het die Gees van God hulle almal na dieselfde ontdekking gelei.
En daardie ontdekking was soet. Dit was heerlik soos heuning. Want dink net: hulle het geglo dat die profesieë wys dat Jesus baie binnekort sou terugkeer! Wat kan soeter wees vir 'n gelowige hart as die hoop dat die Verlosser op die punt staan om te kom, dat al die lyding en trane binnekort verby sou wees, dat hulle hul Here van aangesig tot aangesig sou sien? Hulle harte was oorstroom met vreugde en afwagting. Die boodskap van Jesus se spoedige koms was die soetste heuning wat hulle ooit geproe het.
Maar onthou — die boekie was soet in die mond, maar bitter in die maag. En daardie bitterheid was nog aan die kom. Die soetheid van die verwagting sou gevolg word deur 'n diep, verpletterende teleurstelling.
En dit is presies hierdie ervaring — die groot vreugde wat oorgegaan het in groot hartseer — wat ons volgende moet ondersoek. Want in daardie bitterheid lê een van die belangrikste lesse van die hele hoofstuk: hoe God self met ons teleurstellings werk.
Die Groot Teleurstelling en die Ontdekking van die Hemelse Heiligdom
En toe kom die bitterheid. Baie van hierdie opregte gelowiges het tot 'n gevolgtrekking gekom: hulle het geglo dat die 2 300-jaar profesie sou eindig met die sigbare wederkoms van Jesus — en hulle het 'n bepaalde datum vasgestel: 22 Oktober 1844.
Verstaan die diepte van hul opregtheid. Hierdie was nie ligsinnige mense nie. Hulle het hul harte en hul lewens op hierdie hoop gebou. Party het hul skuld vereffen sodat hulle met 'n skoon gewete hul Here kon ontmoet. Boere het hul lande ongeoes gelaat in die veld — want waarom sou jy 'n oes insamel as Jesus enige dag sou kom? Hulle het afskeid geneem, hulle harte reggemaak, en met bewende afwagting gewag op daardie glorieryke oomblik.
En toe... het die nag gekom. En die nag het gegaan. En Jesus het nie teruggekeer nie.
Kan jy jou die pyn indink? Die bitterheid in die maag, presies soos die profesie voorspel het. Hul harte was gebreek. Die soet hoop het verander in 'n verpletterende teleurstelling. Ons noem dit vandag die Groot Teleurstelling van 1844.
Maar hier moet ons mooi verstaan wat gebeur het. Hulle het nie 'n verkeerde profesie gehad nie. Hulle het die profesie verkeerd verstaan. Die datum was reg — 1844 was inderdaad die einde van die 2 300 jaar. Maar die gebeurtenis het hulle misverstaan. Hulle het gedink die heiligdom wat "gereinig" sou word, was die aarde, en dat die reiniging Christus se wederkoms was. Daarin het hulle gedwaal.
En weet jy, dit was nie die eerste keer dat opregte gelowiges 'n profesie reg gehad het maar die betekenis misverstaan het nie. Dink aan die dissipels by die Kruis. Hulle het die Messiaanse profesieë geglo — en tereg! Maar hulle het verwag dat Jesus 'n aardse koninkryk sou vestig, dat Hy die Romeine sou verdryf en op 'n troon in Jerusalem sou sit. En toe Hy sterf aan die kruis, was hulle heeltemal verpletter. Hulle wêreld het inmekaargestort. Waarom? Omdat hulle die profesieë van die Lydende Dienskneg — Jesaja 53, die Messias wat moes ly en sterf — misgekyk het. Hulle het die regte profesieë gehad, maar 'n onvolledige begrip.
Maar kyk wat God met daardie dissipels se teleurstelling gedoen het. Hy was nie klaar met hulle nie! Hy het hul verplettering omskep in die magtigste sendingbeweging wat die wêreld nog ooit gesien het. Die gebroke dissipels van Vrydag het die vrymoedige apostels van Pinkster geword.
En presies dieselfde het met die gelowiges van 1844 gebeur. In plaas daarvan om moed op te gee, het hulle teruggekeer na die Skrif. Hulle het op hul knieë gegaan en weer en weer die profesieë ondersoek. En toe ontdek hulle iets wonderliks: die heiligdom in Daniël 8:14 was nooit die aarde nie. Dit was die hemelse heiligdom — die ware tabernakel wat die Here opgerig het, en nie 'n mens nie.
En die "reiniging" van daardie heiligdom in 1844 was nie die wederkoms nie — dit was die begin van 'n heilige, finale werk in die hemel: die Hemel se laaste oordeelswerk, wat plaasvind vóór Christus se terugkeer. Jesus het nie na die aarde gekom nie; Hy het na 'n nuwe fase van Sy bediening in die hemelse heiligdom oorgegaan, as ons Hoëpriester wat vir ons intree.
Sien jy die pragtige waarheid? Die profesie het nie misluk nie. Nie een woord van God het op die grond geval nie. Hul begrip was bloot onvolledig — en toe hulle dieper gaan grawe het, het God vir hulle 'n heerlike nuwe waarheid oopgemaak. Die bitterheid van die teleurstelling het die deur geword na 'n dieper verstaan van Christus se werk vir ons.
'n Nuwe Opdrag en die Roeping vir Vandag
En nou kom ons by die pragtige klimaks van hierdie hoofstuk. Ná die teleurstelling, ná die bitterheid, ontvang Johannes 'n nuwe opdrag. Die stem uit die hemel sê vir hom: "Jy moet weer profeteer oor baie volke en nasies en tale en konings."
Hoor jy wat God sê? Die werk is nie verby nie. Die teleurstelling was nie die einde nie — dit was 'n begin. Dit was die geboorte van 'n nuwe, wêreldwye sending. Uit die as van gebroke drome het God 'n beweging opgewek om die boodskap van Christus se bediening in die hemelse heiligdom aan te kondig, en om mense oral voor te berei vir Sy koms. Presies soos die magtige Engel se voete op die see en die land — 'n boodskap vir baie volke, nasies, tale en konings.
En dit is die skoonheid van hoe God werk: Hy neem die bitterste ervaring en verander dit in 'n roeping. Die soet-en-bitter boekie het nie geëindig in bitterheid nie; dit het geëindig in 'n opdrag om die hele wêreld te bereik.
En nou, my vriend, kom hierdie hoofstuk baie na aan jou eie lewe. Want Openbaring hoofstuk 10 spreek nie net van gebeure lank gelede nie — dit spreek vandag direk tot jou hart.
Miskien het jy ook teleurstelling geken. Miskien het jy pyn ervaar, of verlies, of 'n droom wat verpletter is. Miskien het jy gebid en gewag, en dit het gelyk of die hemel stil bly. Miskien is daar 'n bitterheid in jou eie maag waarmee jy vandag worstel.
As dit jy is, dan het Openbaring 10 'n boodskap net vir jou. Kyk na Johannes op die eiland Patmos — 'n banneling, afgesny van sy geliefdes, en tog het hy God se teenwoordigheid daar in sy ballingskap gevind. Kyk na die gelowiges van 1844 — hul harte gebreek, en tog het God hulle opgehef en gebruik. Hierdie verhale herinner ons aan 'n kragtige waarheid: God is steeds aan die werk, selfs wanneer ons nie Sy plan verstaan nie.
God spesialiseer daarin om hoop uit hartseer te bring, en doel uit pyn. Jou teleurstellings — hoe diep ook al — kanselleer nie Sy roeping vir jou lewe nie. Wat vir jou soos die einde voel, kan in Sy hande 'n nuwe begin word. Die bitterheid van vandag kan die geboorteplek word van 'n bediening môre.
En Hy nooi jou uit — net soos Hy vir Johannes genooi het — om deel te wees van iets groter as jouself. Sy finale werk op aarde. 'n Wêreldwye beweging van hoop, wat die wêreld voorberei vir die koms van Jesus. Jy is nie 'n toeskouer nie; jy is genooi om deel te neem.
So laat die teleurstelling nie die laaste woord hê nie. Laat God jou storie oorskryf, soos Hy dit vir Johannes en vir die gelowiges van 1844 gedoen het. Vertrou Hom, selfs wanneer die pad donker is. Want die Een wat die boekie oopgemaak het, die Een wat met Sy voete op see en land staan, die Een met die reënboog van genade op Sy hoof — Hy hou jou lewe in Sy hande, en Hy is nog nie klaar met jou nie.
Kom ons sluit af met gebed:
Vader in die hemel, ons dank U vir U groot liefde, en dat U vreugde uit hartseer kan bring. Dankie vir die voorbeeld van Johannes, wat selfs in ballingskap op Patmos U teenwoordigheid gevind het. Help ons, Here, om U te vertrou wanneer die omstandighede moeilik is en ons nie U plan verstaan nie. Vul ons met U Heilige Gees, sodat Christus in ons kan leef en Sy karakter deur ons weerspieël kan word. Gebruik ons as deel van U finale werk om die wêreld voor te berei vir die wederkoms van Jesus. En mag ons getrou bly tot op daardie heerlike dag wanneer ons U van aangesig tot aangesig sal sien. In die kosbare Naam van Jesus bid ons, Amen.
Gaan na Openbaring hoofstuk 11