Openbaring Hoofstuk 9
"Die Vyfde en Sesde Trompette: Oordele wat tot Bekering Roep"
Lees Openbaring Hoofstuk 9 Hier Aanlyn
Openbaring 9 is een van die mees fassinerende, en tog een van die mees misverstane hoofstukke in die hele Bybel.
Voordat ons begin wil ek jou aan 'n beginsel herinner wat alles gaan verander in die manier hoe jy hierdie hoofstuk verstaan, en dit is dat die Bybel is sy eie beste uitlegger. Ons hoef nie ons eie idees, ons eie vrese of ons eie spekulasie in te dra nie. Waar die Skrif 'n simbool gebruik, verklaar die Skrif self daardie simbool êrens anders. Vers verklaar verse. En wanneer ons Openbaring so behandel — met eerbied, met geduld, en met 'n oop Bybel — dan begin die duisternis wyk en die lig breek deur.
Onthou, Openbaring is nie geskryf om jou te verwar nie. Die woord "Openbaring" beteken juis 'n onthulling — 'n wegtrek van die sluier. Dit is die openbaring van Jesus Christus. En as ons deur hierdie hoofstuk beweeg, wil ek hê jy moet hieraan vashou: elke basuin, elke simbool, elke profetiese tydperk wys uiteindelik terug na Jesus Christus — na Sy heerskappy, Sy sorg vir Sy kinders, en Sy plan om waarheid te herstel in 'n wêreld wat in duisternis verlore is.
Terwyl ons vandag deur Openbaring 9 werk, wil ek hê jy moet een waarheid deurgaans onthou: die vyfde en sesde trompette gaan nie bloot oor oorlog of ryke wat opkom en val nie. Hulle openbaar 'n geestelike beginsel. Wanneer mense of stelsels die lig wat God aan hulle gegee het volhardend verwerp, laat God toe dat die gevolge van hulle volgehoue verwerping van Sy waarheid sigbaar word. Selfs hierdie oordele is egter nie bloot straf nie; dit is ernstige waarskuwings wat mense tot bekering wil roep.
Voordat ons na die basuine van Openbaring 9 kyk, kom ons trek net eers 'n paar drade bymekaar uit ons vorige studies. Daar is 'n paar vrae wat mense dikwels vra, en die antwoorde daarop lê die fondasie waarop ons vandag gaan bou.
Kom ons begin daar — want as die fondasie reg is, sal die res van die hoofstuk vir jou oopgaan soos 'n venster wat op 'n helder oggend oopgestoot word.
Drie Vrae wat die Fondasie Lê — Alsem, die Sabbat en die 144,000
In Openbaring 8 lees ons van 'n ster met die naam Alsem wat val, en 'n derde van die waters word bitter. Mense vra: wat beteken hierdie "Alsem"?
Kyk, dit is 'n pragtige voorbeeld van hoe die Bybel homself verklaar. Die woord "alsem" verskyn net één keer in die hele Nuwe Testament — hier in Openbaring. Maar in die Ou Testament kom dit oor en oor voor, en elke keer dra dit dieselfde betekenis: bitterheid. Dit is die simbool van iets wat suiwer was, maar wat vergiftig geraak het. En wanneer ons dit toepas, sien ons Satan se werk daarin — sy poging om die "lewende water", die suiwer waarheid van God se Woord, te vergiftig met valse leringe en menslike tradisies.
Dink 'n oomblik aan die vrou by die put in Johannes 4. Jesus sê vir haar: die water wat Ek gee, sal in jou 'n fontein word wat opspring tot in die ewige lewe. Dít is die lewende water — Christus self, en Sy waarheid. Alsem is die presiese teenoorgestelde: die bitter water wat die vyand ingooi om God se mense te laat struikel. Hou vas aan hierdie kontras want dit gaan deur die hele Openbaring 9 loop: suiwer teenoor bitter, lig teenoor duisternis, die Lewegewer teenoor die Vernietiger.
Die tweede vraag wat dikwels opkom, gaan oor die Sabbat. Mense vra: as die aarde rond is en daar tydsones en 'n internasionale datumlyn is, hoe kan ons weet watter dag werklik die sewende dag is?
Dit is 'n eerlike vraag, en die antwoord is eenvoudiger as wat mense dink. God het die aarde rond geskep. Hy het geweet van tydsones lank voordat die mens 'n datumlyn op 'n kaart geteken het. Die Sabbat is nooit bedoel om te werk op een enkele wêreldwye oomblik nie, maar volgens die plaaslike weeklikse siklus — ses dae werk jy, en op die sewende rus jy. Deur die hele geskiedenis het die Joodse volk, en Jesus self, die sewende dag onderhou volgens presies daardie weeklikse ritme. Ons doen vandag nog dieselfde, waar ons ook al op die aarde is. Die ronde aarde en die datumlyn is dus geen struikelblok vir God se wet nie — inteendeel, dit wys hoe wonderlik verstaanbaar en prakties Sy gebod nog altyd was.
En dan die derde vraag: die 144,000. Wat beteken daardie getal? Is dit 'n letterlike beperking op hoeveel mense gered gaan word?
Nee — en dit is belangrik. Mark Finely dui aan dat die getal simbolies is: twaalfduisend uit elk van die twaalf stamme. Dit is die beeld van God se getroue eindtydse volk, volledig en verteenwoordigend. Die fokus val nie op 'n plafon van hoeveel siele in die hemel kan inkom nie. Die fokus val op húlle karakter — op hulle lojaliteit aan die Lam, hulle standvastigheid, hulle getrouheid te midde van 'n wêreld in beroering. Wanneer jy dus die 144,000 lees, moenie jou kop breek oor rekenkunde nie. Vra eerder: is my hart lojaal aan die Lam? Want dít is die punt wat die Skrif wil tuisbring.
Met daardie drie vrae beantwoord — Alsem as vergiftigde waarheid, die Sabbat as God se verstaanbare gebod, en die 144,000 as die getroue oorblyfsel — het ons nou die fondasie waarop ons kan bou. Kom ons maak ons Bybels oop by Openbaring 9.
Die Val van Lucifer en die Opening van die Bodemlose Put
Johannes skryf: "En toe die vyfde engel blaas, sien ek ‘n ster wat uit die hemel op die aarde geval het, en aan hom is die sleutel van die put van die afgrond gegee."
Let mooi op na die woordkeuse hier, want dit is maklik om dit mis te kyk. Johannes sien nie 'n ster wat besig is om te val nie. Hy sien 'n ster wat reeds geval het — dit lê klaar op die aarde. Dit is 'n voldonge feit. En sodra ons dit raaksien, vra ons: wie is hierdie ster wat uit die hemel geval het?
Weereens laat ons die Bybel homself verklaar. In Lukas 10:18 sê Jesus self: "Ek het die Satan soos 'n bliksem uit die hemel sien val." En in Openbaring 12 lees ons van die oorlog in die hemel, waar die draak — dit is die Satan, die duiwel — en sy engele oorwin is en uitgewerp is op die aarde. Skrif verklaar skrif, en die beeld word duidelik: hierdie gevalle ster is Lucifer.
En daardie naam self dra 'n storie. "Lucifer" beteken "ligdraer". Dink daaraan — hier was 'n wese wat geskep is om lig te dra, om die heerlikheid van God te weerkaats. Maar deur trots en rebellie het die ligdraer 'n duisternis-draer geword. Die een wat lig moes versprei, versprei nou skaduwee. Dit is die tragedie agter hierdie een klein sinsnede.
Aan hierdie gevalle ster word die sleutel van die put van die afgrond gegee. In Grieks is die woord vir daardie afgrond Abussos — die bodemlose put. Dit is nie 'n letterlike gat in die grond nie. Dit is 'n simbool van die “ryk van chaos”, van duisternis, en van sataniese misleiding. Dit is die plek waaruit verwarring en dwaling opborrel.
Kyk wat gebeur wanneer die put oopgaan. Johannes sê rook het uit die put opgekom soos die rook van 'n groot oond, en die son en die lug is verduister deur die rook van die put. Hou nou vas aan wat ons in die vorige dele geleer het oor lig en waarheid. Die son is die bron van lig. Dit staan vir Christus, en vir die suiwer waarheid van die Evangelie — onthou Johannes 8:12, waar Jesus sê: "Ek is die lig van die wêreld." Wanneer die rook uit die afgrond opstyg en die son verduister, is die boodskap onmiskenbaar: dwaling styg op en dit begin die lig van die waarheid verduister. Die mense se sig raak dof. Die rook van dwaling hang oor die waarheid en verduister die helder lig van die Evangelie.
Sien jy hoe die prentjie inmekaar pas? Die gevalle ligdraer kry toegang tot die put van chaos, en uit daardie chaos styg 'n rook op wat die lig van Christus vir die wêreld begin verduister. Dit is die toneel wat voorgestel word voordat die sprinkane hul verskyning maak. En juis wanneer die lig van God se waarheid deur dwaling verduister word, begin ons die patroon van die trompette sien. God oordeel nie sonder rede nie. Sy oordele volg wanneer mense die waarheid wat Hy gegee het verruil vir dwaling. En dit is presies waarom ons in die volgende deel só versigtig moet wees om te verstaan wát daardie sprinkane werklik is — want hulle kom uit hierdie selfde rook, uit hierdie selfde duisternis.
4: Uit die Rook — Wanneer Dwaling die Lig Verduister
Ons het gesien hoe die rook uit die afgrond opstyg en die son verduister. Kom ons dink 'n oomblik dieper na oor wat dit werklik beteken, want dit is die hart van hierdie eerste gedeelte van die hoofstuk.
Wanneer die profesie sê die lig word verduister, praat dit nie van 'n letterlike sonsverduistering nie. Dit praat van iets baie ernstiger — 'n geestelike verduistering. Dink aan die eeue toe die suiwer Woord van God vir gewone mense weggeneem is, toe die Bybel in tale was wat die gewone gelowige nie kon lees nie, toe menslike tradisies die plek van die duidelike "so sê die Here" ingeneem het. Dit is die rook. Dit is nie dat die son se lig ophou skyn nie — die son skyn nog steeds. Dit is dat die rook tussen die mens en die lig kom staan, sodat die mens nie meer helder kan sien nie.
Onthou Psalm 119:105: "U woord is 'n lamp vir my voet en 'n lig vir my pad." Wanneer daardie lamp met rook omhul word, struikel mense in die donker. Hulle soek nog na God, maar hulle sien Hom deur 'n dik waas van dwaling, bygeloof en menslike stelsels. Dit is presies wat Satan wil hê. Hy hoef nie die son te blus nie — dit kan hy in elk geval nie doen nie. Al wat hy nodig het, is genoeg rook om die waarheid dof te maak.
En let op iets vertroostend hier, selfs binne 'n donker toneel. Die rook kán die son verduister, maar dit kan die son nie uitdoof nie. Die lig is nog altyd daar, agter die rook, gereed om deur te breek sodra die rook verdryf word. Dit is 'n tema wat ons deur die res van Openbaring gaan sien: hoe donker die dwaling ook al word, God bewaar altyd Sy lig, en Hy sorg altyd dat daar 'n oomblik kom wanneer die rook wegtrek en die waarheid weer helder skyn.
Nou, uit hierdie rook — nie uit die groen aarde nie, maar uit die duisternis van die afgrond — kom daar iets voort. Johannes sê: "En uit die rook het daar sprinkane uitgekom op die aarde." Let noukeurig op daardie volgorde. Die sprinkane kom nie uit die veld of uit die lug nie, hulle kom uit die rook. Hulle is 'n produk van die dwaling, 'n voortsetting van die duisternis. Wat hierdie sprinkane is, en waarom hulle so anders is as enige sprinkaan wat jy al ooit gesien het, is presies waar ons in die volgende deel gaan begin — en jy gaan sien hoe die Bybel elke detail met verrassende presisie verklaar.
Die Simboliese Sprinkane, die Gif van Skerpioene en die Groen Bome
Kom ons kyk noukeurig na hierdie sprinkane, want elke besonderheid dra betekenis. Johannes sê: "En aan hulle is mag gegee soos die skerpioene van die aarde mag het." En dan volg 'n instruksie wat dadelik wys dat hierdie geen gewone sprinkane is nie: "En aan hulle is gesê dat hulle nie die gras van die aarde of enige groenigheid of enige boom moet beskadig nie, maar net alleen die mense wat die seël van God nie op hulle voorhoofde het nie."
Stop 'n oomblik en dink hieraan. Wat doen 'n gewone sprinkaan? 'n Sprinkaanplaag verwoes juis die plante — die gras, die groenigheid, die bome, die oeste. Dit is die ganse aard van 'n sprinkaan. Maar hierdie sprinkane word verbied om die plante aan te raak. In plaas daarvan word hulle gerig op mense. Dit alleen sê vir ons: ons het nie hier met letterlike insekte te doen nie. Dit is 'n simbool.
En let op wát hulle gif is — dit is nie die gif van vernietiging van die liggaam nie, maar die gif van 'n skerpioen se steek. 'n Skerpioen se steek verlam, dit veroorsaak pyn en kwelling. Toegepas op die geestelike vlak, is dit die gif van misleiding — 'n dwaling wat die siel steek, wat verwar en verlam. Dit vloei presies uit die rook waaruit die sprinkane gekom het. Dit is dieselfde duisternis, nou in aksie.
Nou, wie word gespaar? Die groen dinge — die gras, die groenigheid, die bome. En hier moet ons weer die Bybel toelaat om te verduidelik. Wat stel 'n groen boom voor? Slaan Psalm 1 oop: die geseënde mens is "soos 'n boom wat geplant is by waterstrome, wat sy vrugte gee op sy tyd en waarvan die blare nie verwelk nie." Die groen, lewende boom by die water is die beeld van die getroue gelowige — een wat gewortel is in God, wat gevoed word deur die lewende water van Sy Woord.
Dink ook aan Jesus se woorde in Lukas 23:31: "Want as hulle dit doen aan die groen hout, wat sal met die droë gebeur?" Die groen hout is die lewende, sappige, getroue een; die droë hout is dié wat van die bron afgesny is. En so verklaar die Skrif homself weer: die groen bome en gras wat gespaar word, is God se getroue kinders. Hulle is gewortel by die waterstrome. Die gif van die dwaling kan hulle nie vernietig nie, want hulle wortels reik dieper as die duisternis kan strek.
Sien jy die pragtige waarheid hierin? Selfs te midde van 'n plaag van misleiding, selfs terwyl die skerpioengif rondgaan, is daar 'n groep wat beskerm word. Nie omdat hulle sterker of slimmer is nie, maar omdat hulle geplant is by die water — omdat hulle vasgeworteld is in Christus en Sy waarheid. En dit bring ons by die presiese teken wat hulle onderskei: die seël van God op hulle voorhoofde. Wat daardie seël is, en hoe jy dit ontvang, is presies waar ons volgende van nader beskou.
Die Seël van God — die Werk van die Heilige Gees in die Getroue Oorblyfsel
Ons het gesien dat die sprinkane net diegene mag steek wat nie die seël van God op hulle voorhoofde het nie. So dan word die groot vraag: wat is hierdie seël, en hoe kry 'n mens dit?
Weereens, ons laat die Bybel homself verklaar. Slaan Efesiërs 4:30 oop: "En bedroef nie die Heilige Gees van God nie, deur wie julle verseël is tot die dag van verlossing." Daar is jou antwoord, reguit uit die Skrif. Die seël van God is die werk van die Heilige Gees. Die Heilige Gees is nie self die seël nie. Om verseël te wees, beteken om deur die Gees van God vasgemaak, gemerk en verander te wees — sodat jy aan Hom behoort, en Sy karakter in jou weerkaats word.
Dink 'n oomblik aan wat 'n seël in die ou wêreld gedoen het. 'n Koning het sy seël op 'n dokument gedruk. Daardie seël het drie dinge gesê: dit wys wie die eienaar is, dit wys sy gesag, en dit maak die dokument eg en onaantasbaar. So is dit ook met die seël van God. Wanneer die Heilige Gees jou verseël, sê dit: jy behoort aan God, die Skepper van die hemel en die aarde. Jy staan onder Sy gesag, en jy is Syne — beskerm en bewaar.
En let op wáár die seël is — op die voorhoof. Dit is nie toevallig nie. Die voorhoof is die setel van die verstand, van die wil, van die besluitneming. Dit is nie 'n merk in die hand — 'n merk van bloot uiterlike, gedwonge gedrag nie. Dit is 'n merk in die verstand — 'n saak van oortuiging, van 'n hart wat vrywillig en intelligent vir God gekies het. God dwing niemand nie. Hy verseël dié wie se verstand en wil aan Hom oorgegee is.
Nou, hoe hou dit verband met die groen bome van vers 4? Die getroue gelowige is soos 'n boom by die waterstrome — gewortel in die lewende water van God se Woord — en op sy voorhoof dra hy die seël van die Gees. Hierdie twee beelde (die seël van God en die groen bome) beskryf dieselfde mense uit twee hoeke. Die een wys hulle bron: hulle drink uit die lewende water. Die ander wys hulle merk: hulle dra die seël van die Gees. En dit is presies waarom die gif van die dwaling hulle nie kan verlam nie. 'n Verstand wat verseël is deur die Gees, gewortel in die waarheid, is nie oop vir die skerpioengif van misleiding nie.
Onthou ook Johannes 17:17, waar Jesus bid: "Heilig hulle in u waarheid; u woord is die waarheid." Sien jy hoe alles saamhang? Die Gees verseël, en die instrument waardeur Hy verseël is die waarheid van die Woord. Hoe dieper jy in die Woord gewortel is, hoe vaster staan die seël, en hoe minder het die dwaling ‘n houvas op jou.
Dit is 'n diep vertroostende gedagte om aan vas te hou. In 'n tyd wanneer rook die lug vul en die gif van misleiding rondgaan, hoef jy nie in vrees te lewe nie. Gee jou verstand en jou hart oor aan die Heilige Gees, wortel jouself in die Woord, en jy dra die seël wat geen sprinkaan uit die afgrond kan verbreek nie. Met daardie versekering in ons harte, kan ons nou wegdraai van die geestelike toepassing en kyk na die verstommende historiese vervulling van hierdie vyfde basuin — want die profesie is nie net simbolies nie; dit het letterlik in die wêreldgeskiedenis uitgespeel.
Voordat ons na die geskiedenis kyk, wil ek egter nog een belangrike punt beklemtoon. Die geskiedenis is nie die hoofboodskap van die vyfde trompet nie; dit is die bevestiging daarvan. God gee eers die geestelike beginsel en wys daarna hoe dit in die geskiedenis vervul is. Daarom kyk ons nie na die Ottomaanse Ryk omdat dit die fokus van Openbaring 9 is nie, maar omdat dit vir ons wys dat God se Woord betroubaar is en dat Sy waarskuwings nooit leeg is nie. Die geskiedenis bevestig dus die profesie; die geestelike beginsel bly die hoofboodskap.
Die Vyf Maande en die Opkoms van die Ottomaanse Ryk (1299–1449)
Kom ons kyk nou na die tydelement van die vyfde basuin, want dit is hier waar profesie en geskiedenis op 'n verstommende manier bymekaarkom. Johannes sê die sprinkane sou die mense pynig "vyf maande lank."
Nou moet ons weer die Bybel se eie sleutel gebruik. In profesie word 'n dag gereken as 'n jaar. Ons kry hierdie beginsel reguit uit die Skrif: in Numeri 14:34 sê God, "'n dag vir elke jaar," en in Esegiël 4:6 lees ons weer, "elke dag gereken vir 'n jaar het Ek jou opgelê." So, met daardie sleutel in die hand, kom ons bereken dit: Vyf maande, op die Bybelse kalender (van dertig dae per maand), is vyf maal dertig, wat honderd-en-vyftig dae maak. En elke profetiese dag staan vir 'n jaar. Dus dui hierdie "vyf maande" op 'n tydperk van honderd-en-vyftig jaar.
Waar in die geskiedenis vind ons hierdie honderd-en-vyftig jaar vervul? Baie Bybelstudente deur die eeue het dit gekoppel aan die opkoms van Islam en die Ottomaanse Ryk. Die geskiedenis wys dat Osman die Eerste — die stigter van die Ottomaanse ryk — sy uitbreiding teen die Oosterse Christenryk begin het op 27 Julie 1299. Tel honderd-en-vyftig jaar by daardie datum, en jy kom uit by 27 Julie 1449. Presies binne daardie venster het die Ottomaanse mag opgekom en toegeneem, net soos die profesie voorspel het.
Maar moenie die hoofgedagte uit die oog verloor nie. Die fokus is nie die Ottomaanse Ryk self nie. Die fokus is dat hierdie historiese gebeurtenisse wys hoe God se waarskuwings en oordele werklik in die geskiedenis vervul is. Die geskiedenis bevestig die profesie, maar die geestelike les bly die ware boodskap.
En let nou op hoe treffend die simboliese beskrywing van die sprinkane by hierdie historiese leërs aansluit. Vanaf vers 7 tot 11 beskryf Johannes hulle in besonderse detail, en elke kenmerk dra simboliese betekenis. Hy sê hulle het gelyk soos perde wat vir oorlog toegerus is — 'n beeld van militêre mag en berede leërs. Op hulle koppe was iets soos krone van goud — 'n teken van oorwinning en die heerskappy wat hulle sou verkry. Hulle gesigte was soos dié van mense — 'n aanduiding van intelligensie en doelgerigte beplanning. Hulle het hare gehad soos vrouehare — iets wat baie historiese uitleggers verbind met die lang hare wat kenmerkend was van sekere Moslemkrygers van daardie tyd. Hulle tande was soos dié van leeus — 'n beeld van verskeurende, vernietigende krag. En hulle het borsharnasse gehad soos van yster — 'n beeld van 'n byna onstuitbare militêre mag.
En dan sê Johannes in vers 9: "die geluid van hulle vlerke was soos die geluid van baie strydwaens met perde wat opruk na die oorlog." Stel jou dit net voor — die donderende hoefslae van duisende perde, die grond wat bewe onder die opmars van 'n leër. Dit skilder die onstuitbare momentum van hierdie mag, en tegelyk die onstuitbare akkuraatheid van profesie. Wat God gesê het, het presies gebeur.
Maar dit laat 'n belangrike vraag ontstaan: Wie was die volk of mag wat hierdie leër aangeval het? Dit was hoofsaaklik die Bisantynse, of Oosterse Romeinse, Ryk — die Christelike ryk met sy hoofstad in Konstantinopel. Hoewel hierdie ryk vir eeue die lig van die evangelie bewaar het, het dit met verloop van tyd ook baie van die waarheid met menslike tradisies vermeng. Volgens die patroon van die basuine het God toegelaat dat hierdie opkomende mag 'n oordeel oor daardie ryk bring, nie omdat God vernietiging begeer nie, maar as 'n ernstige waarskuwing aan 'n volk wat die lig wat hulle ontvang het, grootliks verwerp het.
Weereens sien ons dieselfde beginsel. God se oordele is nooit willekeurig nie. Hulle openbaar die ernstige gevolge wanneer mense die waarheid wat God gee, verwerp en dwaling omhels.
Dit is hier waar Bybelprofesie ophou om abstrak te wees en werklik word. 'n Ryk kom op, met 'n bepaalde begin en 'n bepaalde verloop, en dit ontvou binne die presiese tydsraamwerk wat eeue tevore in Openbaring neergeskryf is. Dit is die soort vervulling wat jou vertroue in die Woord versterk. En die leier van hierdie mag dra 'n naam wat ons reguit terugbring na die groot tema van die hoofstuk — Abaddon die Vernietiger.
Abaddon die Vernietiger — die Kontras tussen Chaos en Lewe
Johannes voltooi die beskrywing van die vyfde basuin met 'n baie veelseggende sin: "En hulle het as koning oor hulle die engel van die afgrond; sy naam in Hebreeus is Abaddon, en in Grieks het hy die naam Apollion."
Let mooi op — twee tale, maar één betekenis. In Hebreeus is die naam Abaddon, en in Grieks Apollion, en albei beteken presies dieselfde ding: "die Vernietiger." Dit is nie toevallig dat die Skrif ons die naam in twee tale gee nie. Dit is asof die profesie dit wil onderstreep, wil verseker dat ons hierdie waarheid nie miskyk nie: die een wat oor hierdie mag uit die afgrond regeer, is die Vernietiger self.
En wie is die Vernietiger? Dit is Satan. Kyk net hoe presies hierdie beeld pas by alles wat ons oor hom weet. Onthou Johannes 10:10, waar Jesus die kontras so skerp trek: "Die dief kom net om te steel en te slag en te verwoes. Ek het gekom dat hulle lewe en oorvloed kan hê." Daar staan die twee koninkryke teenoor mekaar in een enkele vers. Aan die een kant die dief, die verwoester, die een wie se hele wese vernietiging is. Aan die ander kant Christus, wie se hele wese lewe is, en oorvloedige lewe.
Hierdie kontras is die goue draad wat deur die hele Openbaring 9 loop, en dit is waardevol om dit nou saam te trek. Dink terug aan die begin: Alsem, die bitter water, teenoor die lewende water wat Jesus gee. Die rook wat die son verduister, teenoor Christus wat sê: "Ek is die lig van die wêreld." Die gif wat verlam, teenoor die seël van die Gees wat lewe en beskerming gee. En nou, heel gepas, aan die einde: Abaddon die Vernietiger, teenoor Jesus die Lewegewer.
Sien jy die volle prentjie? Satan se koninkryk is 'n koninkryk van vernietiging. Sy naam self is "Vernietiger." Hy skep niks, hy gee geen lewe nie, hy bou niks op nie — hy kan net afbreek, verwoes, vergiftig en verduister. Dit is die aard van die afgrond, die aard van die rook, die aard van die gif. Maar Christus se koninkryk is die presiese teenoorgestelde. Hy is die Skepper, die Lewegewer, die Ligbringer, die een wat water gee wat opspring tot in die ewige lewe.
En hierin lê 'n diep vertroosting vir jou en my. Ja, die Vernietiger is werklik, en sy mag deur die geskiedenis was werklik. Maar hy is nie die Koning van die heelal nie. Hy is 'n gevalle ligdraer, 'n koning net oor die duisternis van die afgrond. Bo hom, groter as hy, staan die Lam wat geslag is — die ware Koning, wat lewe gee. En wanneer jy jou lewe aan die Lewegewer toevertrou, het die Vernietiger geen finale houvas op jou nie.
Met hierdie kontras helder voor ons, is die vyfde basuin voltooi. Maar die hoofstuk is nog nie klaar nie. Die sesde engel staan gereed om te blaas, en 'n stem weerklink uit die hemelse heiligdom uit. Dit is presies waarna ons volgende kyk — en daar wag nóg 'n verstommende profetiese datum op ons.
Die Sesde Basuin — die Goue Altaar, die Eufraat en die Profesie van 1840
Die sesde engel blaas, en Johannes hoor 'n stem. Let mooi op waarvandaan die stem kom. Vers 13 sê: "uit die vier horings van die goue altaar wat voor God is." Dit is 'n pragtige, troosryke besonderheid, en ons durf dit nie miskyk nie.
Met die sesde trompet verander die beginsel nie. God se oordele gaan voort, omdat die oproep tot bekering steeds verwerp word.
Die goue altaar in die hemelse heiligdom is die altaar van reukwerk — die plek wat verbind is met die gebede van die heiliges. Onthou hoe Openbaring vroeër die reukwerk beskryf as die gebede van die heiliges wat opstyg voor God? So, te midde van al hierdie tonele van oorlog, chaos en wêreldwye beroering, kom die stem juis uit die plek waar die gebede van God se kinders opgevang word. Die boodskap is onmiskenbaar: God hoor. Selfs wanneer die wêreld in vlamme staan, wanneer leërs opmars en ryke bots, sien God elke traan en hoor Hy elke gebed van Sy kinders. Hy is nie afwesig in die chaos nie — Hy regeer daarbo, en Hy luister.
Dan gaan die opdrag uit om die vier engele los te maak wat gebind is by die groot rivier, die Eufraat. En weer moet ons vra: wat beteken die Eufraat? In die Bybel was die Eufraat die rivier van Babilon — en Babilon staan deur die hele Skrif as die simbool van valse godsdiens, van verwarring, van geestelike dwaling. So dui hierdie toneel op 'n geestelike konflik: die botsing tussen die waarheid van God en die dwaling van Babilon, wat op die wêreldverhoog uitspeel.
En nou kom die tydelement — een van die mees presiese profesieë in die hele Bybel. Johannes sê die vier engele was gereed gehou "vir die uur en dag en maand en jaar." Kom ons neem weer die dag-vir-'n-jaar sleutel en werk dit sorgvuldig uit. 'n Profetiese jaar is driehonderd-en-sestig dae, dus driehonderd-en-sestig jaar. 'n Profetiese maand is dertig dae, dus dertig jaar. 'n Profetiese dag is één jaar. En 'n profetiese uur is 'n vier-en-twintigste deel van 'n dag — omgereken kom dit op vyftien dae te staan. Tel dit alles bymekaar: driehonderd-en-sestig jaar, plus dertig jaar, plus een jaar, plus vyftien dae — dit gee driehonderd-een-en-negentig jaar en vyftien dae (391 jaar en 15 dae).
Hier gebeur iets werklik merkwaardig in die geskiedenis. In die vroeë 1800's het Josiah Litch, 'n Amerikaanse geneesheer, Metodiste-prediker en toegewyde Bybelstudent, Openbaring se profesieë noukeurig bestudeer. Op grond van sy studie van Openbaring 9 het hy, maande voordat dit gebeur het, in gedrukte vorm voorspel dat die onafhanklike mag van die Ottomaanse Ryk op 11 Augustus 1840 tot 'n einde sou kom. Toe daardie dag aanbreek, is die Ottomaanse Ryk inderdaad gedwing om die ingryping en beskerming van die Europese moondhede te aanvaar, en sy onafhanklike politieke gesag het daarmee tot 'n einde gekom. Vir baie mense van daardie tyd was dit 'n merkwaardige bevestiging van Bybelse profesie. Dit het die vertroue in die betroubaarheid van Bybelse profesie versterk en nuwe belangstelling in die studie van Daniël en Openbaring gewek.
Maar daar is nog 'n les. God gee nie Sy oordele sonder waarskuwing nie. Lank voordat hierdie gebeurtenisse plaasgevind het, het Hy dit reeds in Sy Woord aangekondig. Dit wys dat God mense altyd waarsku voordat oordeel kom.
Omdat die geskiedenis van die Ottomaanse Ryk vir ons vandag vreemd kan klink, en al hierdie datums maklik verwarrend raak, kom ons kyk vinnig na die hele prentjie in drie eenvoudige stappe:
Stap 1: Die 150 jaar van opkoms (27 Julie 1299 tot 27 Julie 1449)
Dit is die "vyf maande" van die vyfde basuin. Op 27 Julie 1299 begin die Ottomaanse Turke hulle heel eerste aanvalle op die Christelike Bisantynse Ryk. Vir 150 jaar lank val hulle hierdie ryk aanhoudend aan en krimp sy grense. Hulle "kwel" en pynig die streek, maar hulle neem nog nie die finale beheer oor nie.
Stap 2: Die groot draaipunt (27 Julie 1449)
Presies op die dag toe die 150 jaar verby is, gebeur iets merkwaardig. Die nuwe Bisantynse keiser weier om sy troon te bestyg voordat hy eers die toestemming en seën van die Ottomaanse Sultan gevra het. Sonder dat 'n skoot geskiet is, gee die Bisantynse Ryk sy onafhanklikheid prys. Dit is die presiese oomblik waar die 150 jaar eindig en die nuwe tydperk van 391 jaar en 15 dae dadelik begin.
Stap 3: Die verlies van onafhanklikheid (11 Augustus 1840)
As ons 391 jaar en 15 dae by 1449 bytel, kom ons uit op 11 Augustus 1840. Teen hierdie tyd het die Ottomaanse Ryk self baie swak geword en 'n interne rebellie het hulle voortbestaan bedreig. Op presies daardie dag word die Verdrag van Londen afgelewer. Die Sultan moes die beskerming en terme van vier Europese Christelike moondhede aanvaar.
Beteken dit die Ottomaanse Ryk het in 1840 ophou bestaan? Nee, fisies het die ryk eers ná die Eerste Wêreldoorlog in 1922 heeltemal van die kaart verdwyn. Maar profeties en polities het dit op 11 Augustus 1840 sy selfregerende, onafhanklike mag verloor. Dit kon geen besluite meer op sy eie neem nie en het 'n protektoraat van Europa geword—presies soos Josiah Litch vooraf voorspel het.
Dink net watter uitwerking hierdie presiese profetiese vervulling gehad het op mense se vertroue in die Bybel. En dit is juis daardie punt wat ons moet aan vashou. Die vervulling van die profesie in vers 15 was veel meer as bloot 'n interessante historiese feit. Dit het 'n golf van vertroue in Bybelprofesie ontketen. As God só presies akkuraat is oor die val van 'n ryk, hoeveel te meer kan ons Hom vertrou oor die groot beloftes van die toekoms? Hierdie een vervulde datum het die deur oopgemaak vir 'n groot geestelike ontwaking — 'n beweging van mense wat weer hulle Bybels begin oopmaak en die profesieë begin ondersoek het. En dit bring ons by ons laaste deel: by die groot ontwaking wat hieruit voortgevloei het in die 1800s.
Die Groot Ontwaking — van die Teleurstelling na die Finale Boodskap
Ons het gesien hoe die presiese vervulling van 1840 mense se vertroue in Bybelprofesie herstel het. Maar dit was nie 'n geïsoleerde gebeurtenis nie. Rondom daardie tyd het die hemel self tekens gegee wat mense wakker geskud het.
Dink aan die Donker Dag van 1780, toe die son op 'n helder dag onverklaarbaar verduister het en die nag met 'n vreemde donkerte toegesak het. En dink aan die verstommende sterre-reën van 1833, toe die hemel letterlik gelyk het asof dit met vallende sterre gevul was — 'n meteoorreën soos min mense ooit gesien het. Hierdie natuurverskynsels was soos 'n wekroep, 'n bulderende oproep aan die mensdom om op te let, om op te kyk, om terug te keer na die Woord van God. Saam met die vervulde profesieë het dit 'n golf van geestelike belangstelling ontketen.
Hierdie ontwaking het mense na die profesie van Daniël gedryf — veral Daniël hoofstuk 8:14: "Tweeduisend-driehonderd aande en môres, dan sal die heiligdom in sy regte staat herstel word." Baie het geglo dat hierdie profesie in die jaar 1844 sou uitloop, en hulle het met groot verwagting daarna uitgesien. Maar hier moet ons eerlik en versigtig wees, want hulle het één ding verkeerd verstaan. Hulle het gedink die "heiligdom" was hierdie aarde, en dat die reiniging daarvan (menende dat dit in sy “regte staat” herstel sou word) beteken het dat Jesus in die jaar 1844 na die aarde sou terugkeer.
Toe daardie dag kom en gaan, en Jesus nie soos verwag verskyn het nie, was daar 'n diepe teleurstelling — wat ons vandag die Groot Teleurstelling noem. Maar let op wat werklik aan die gang was. Die profesie was nie verkeerd nie; hulle begrip van dit was net onvolledig. Die heiligdom wat gereinig sou word, was nie die aarde nie, maar die hemelse heiligdom. Die jaar 1844 het nie Jesus se wederkoms na die aarde ingelui nie, maar die begin van 'n nuwe fase van sy bediening, naamlik sy werk as Hoëpriester in die Allerheiligste van die hemelse heiligdom.
En kyk hoe eerlik die profesie oor die mensdom se reaksie is. Aan die einde van Openbaring 9 lees ons iets ontnugterends: ten spyte van al hierdie oordele, al hierdie tekens, al hierdie oproepe, het die res van die mense hulle steeds nie bekeer van die werke van hulle hande nie. Hulle het aangehou om afgode van goud, silwer, koper, klip en hout te aanbid, en hulle het hulle nie bekeer van hulle moorde, hulle towery, hulle onsedelikheid of hulle diefstalle nie. Dit is die hardkoppigheid van die menslike hart. Nou kom Johannes by die eintlike klimaks van Openbaring 9. Ná al die simboliek, al die geskiedenis en al die oordele sou 'n mens verwag dat mense hulle tot God sou bekeer. Maar luister na Johannes se tragiese woorde: "Die res van die mense het hulle nie bekeer nie." Dit is die ware hart van hierdie hoofstuk. Die trompette gaan nie in die eerste plek oor Islam of die Ottomaanse Ryk nie. Hulle gaan oor God wat die mensdom herhaaldelik waarsku, terwyl die mens hardnekkig weier om terug te keer na Hom.
"En die orige mense wat deur hierdie plae nie gedood is nie, het hulle nie bekeer van die werke van hul hande, om die duiwels te aanbid, of die afgode van goud en silwer en koper en klip en hout wat nie kan sien of hoor of loop nie. En hulle het hul nie bekeer van hul moorde en hul towerye en hul hoerery en hul diefstalle nie." Openbaring 9:20-21.
En tog eindig die verhaal nie in duisternis nie. Presies hier rig God 'n beweging op. Openbaring 10 en Openbaring 14 wys ons hoe God 'n volk laat opstaan wat gekenmerk word deur Openbaring 14:12: "Hier is die lydsaamheid van die heiliges; hier is hulle wat die gebooie van God en die geloof in Jesus bewaar."
Dink net weer aan die digter James Russell Lowell se woorde: "Truth forever on the scaffold, Wrong forever on the throne" — die waarheid vir altyd op die skavot, en onreg vir altyd op die troon. Maar die dieper waarheid is dat God "agter die skaduwees staan", wakend oor Sy eie. Die waarheid mag vir 'n tyd lyk of dit op die skavot tereggestel is, maar dit staan altyd weer op.
Wanneer ons dus met eerbied na die einde van Openbaring 9 kyk, sien ons 'n ernstige waarskuwing oor die hardheid van die menslike hart. Die hoofstuk self sluit nie af met 'n prentjie van bekering nie, maar met die tragiese realiteit van 'n wêreld wat vasgevang bly in die duisternis van die Vernietiger. Maar prys die Here, die profetiese boek is nie daar klaar nie! Openbaring 9 wys vir ons die krisis, sodat die hoofstukke wat volg—Openbaring 10 en 14—vir ons die Goddelike oplossing kan wys. God laat nie die wêreld in die steek onder die mag van die verwoester nie. Reg te midde van hierdie eindtydse chaos rig Hy Sy finale beweging op om mense terug te roep na die lewende water, om hulle te laat verseël deur die Heilige Gees, en om 'n volk gereed te maak wat die gebooie van God en die geloof in Jesus bewaar.
Kom ons sluit af met gebed:
Hemelse Vader,
Baie dankie vir die rykdom en die absolute akkuraatheid van U Woord. Ons harte word gevul met diepe agting as ons sien hoe U die geskiedenis van ryke en nasies lank voor die tyd reeds uitgestippel het. Dit gee vir ons die absolute versekering dat U vandag steeds in beheer is, selfs wanneer die wêreld rondom ons in chaos gehul is.
Here, ons bid dat U ons sal bewaar van die misleidings en die geestelike rook van hierdie tyd. Laat ons lewens diep gewortel wees in U Woord soos groen bome by waterstrome. Ons vra dat U Heilige Gees ons verstand en harte sal verseël, sodat ons in totale lojaliteit aan die Lam sal lewe.
Wanneer ons nou uitmekaar gaan, herinner ons daaraan dat U die ware Lewegewer is. Hou ons vas in U genade en maak ons getroue ligdraers vir U koninkryk. Ons vra dit in die wonderlike Naam van Jesus, ons Verlosser. Amen.
Gaan na Openbaring hoofstuk 10