Inleiding - Openbaring 1 - Openbaring 2 - Openbaring 3 - Openbaring 4 & 5 - Openbaring 6 - Openbaring 7 - Openbaring 8 - Openbaring 9 - Openbaring 10 - Openbaring 11 - Openbaring 12 - Openbaring 13 - Openbaring 14 - Openbaring 15 - Openbaring 16 - Openbaring 17 - Openbaring 18 - Openbaring 19 - Openbaring 20 - Openbaring 21 - Openbaring 22 - Openbaring 1-11 - Openbaring 12-22
Openbaring 16
"Die Sewe Laaste Plae"
Lees Openbaring Hoofstuk 16 Hier Aanlyn
Openbaring 16 is ‘n deurslaggewende studie oor een van die mees ontstellende, dog hoopvolle hoofstukke in die hele Bybel. In hierdie studie kyk ons na die sewe laaste plae.
Maar voor ons begin, moet ons die erns van die situasie verstaan. Hierdie is nie sommer net 'n interessante teologiese bespreking nie; dit is 'n kwessie van lewe en dood. Jy sien, God gee vir ons 'n baie duidelike waarskuwing in die Derde Engel se boodskap. In Openbaring 14:9-10 lees ons hierdie ernstige woorde:
"En 'n derde engel het hulle gevolg en met 'n groot stem gesê: As iemand die dier en sy beeld aanbid en 'n merk op sy voorhoof of op sy hand aanneem, sal hy self ook drink van die wyn van die toorn van God wat ongemeng ingeskink is in die beker van sy grimmigheid; en hy sal gepynig word met vuur en swawel voor die heilige engele en voor die Lam."
Hoor jy daardie waarskuwing? God sê as jy die merk van die dier aanvaar, gaan jy drink uit die beker van Sy toorn. En Openbaring 16 is daardie beker. Die sewe laaste plae is die finale uitstorting van God se toorn oor 'n wêreld wat Sy liefde en Sy wet finaal verwerp het.
Hoekom gee God hierdie waarskuwing? Omdat Hy ons liefhet! Hy wil hê ons moet dringend ag gee op die Eerste en Tweede Engel se boodskappe. Hy roep ons om Hom te vrees, Hom heerlikheid te gee en Hom te aanbid as die Skepper-God. Hy roep ons uit Babilon uit sodat ons nie deel sal hê aan haar sondes nie, en dat ons nie van haar plae sal ontvang nie. Die Eerste en Tweede Engel se boodskappe is God se "padkaart" om te keer dat ons die merk van die dier aanneem. Dit is Sy genade-oproep voor die genadedeur finaal sluit.
Wat is die "Toorn van God" werklik?
Wanneer die Bybel van "God se toorn" praat, dink baie mense onmiddellik aan menslike woede, soos 'n pa wat sy humeur verloor en gewelddadig teenoor sy kinders optree. Maar God se toorn is nie menslike woede nie. Dit is nie 'n ongekontroleerde uitbarsting van wraak nie. God se toorn is Sy heilige en regverdige reaksie op sonde. Hy tree altyd op as die liefdevolle Skepper én die regverdige Regter van die heelal.
Die Bybel openbaar dat God se oordeel op meer as een manier kan plaasvind. Soms oordeel Hy deur mense oor te gee aan die gevolge van hulle eie keuses. Ander kere tree Hy self direk op om Sy regverdige oordeel uit te voer. In albei gevalle bly dit God se oordeel, nie omdat Hy genot vind in straf nie, maar omdat Sy liefde én Sy geregtigheid uiteindelik sonde moet aanspreek.
Om die eerste aspek te verstaan, moet ons kyk na Romeine hoofstuk 1. Hier gee Paulus vir ons 'n belangrike beskrywing van God se toorn. In Romeine 1:18 lees ons: "Want die toorn van God word van die hemel af geopenbaar oor al die goddeloosheid en ongeregtigheid van die mense wat die waarheid in ongeregtigheid onderdruk."
Maar kyk nou mooi hoe hierdie toorn geopenbaar word. In verse 24, 26 en 28 staan drie keer dieselfde woorde:
* Vers 24: "Daarom het God hulle ook oorgegee in die begeerlikhede van hulle harte..."
* Vers 26: "Daarom het God hulle oorgegee aan skandelike hartstogte..."
* Vers 28: "God het hulle oorgegee aan 'n slegte gesindheid..."
Hier sien ons een wyse waarop God oordeel. Wanneer mense volhard om Sy liefde, Sy waarheid en Sy Gees te verwerp, gee Hy hulle uiteindelik oor aan hulle eie keuses. Hy dwing niemand om Hom te dien nie. Sy oordeel bestaan daarin dat Hy Sy beskermende en weerhoudende hand onttrek en die mens toelaat om die gevolge van sy eie rebellie te ervaar.
Maar dit is nie die enigste manier waarop God oordeel nie. Die Bybel beskryf ook tye wanneer God self direk optree om oordeel uit te voer. Die Vloed in Noag se tyd, die vernietiging van Sodom en Gomorra, die tien plae oor Egipte en ander soortgelyke gebeurtenisse word duidelik voorgestel as dade van God se regverdige oordeel. Hierdie oordele was nooit onbeheersde uitbarstings van woede nie. Dit was doelbewuste en regverdige handelinge van die Regter van die heelal, uitgevoer nadat Sy geduld en genade lank verwerp is.
Juis daarom noem Jesaja hierdie daad van oordeel God se "vreemde werk" (Jesaja 28:21). Dit beteken nie dat God se oordeel vreemd of onregverdig is nie, maar dat dit nie Sy gewone of geliefde werk is nie. God se hart is om te red, te genees en te herstel. Hy verklaar self: "Ek het geen behae in die dood van die goddelose nie" (Esegiël 33:11). Oordeel is dus vir God 'n vreemde werk, iets wat Hy uiteindelik doen omdat geregtigheid dit vereis, nie omdat Hy daarin vreugde vind nie.
Hierdie waarheid help ons ook om Openbaring reg te verstaan. In Openbaring 14:10 word gesê dat dié wat die merk van die dier ontvang, "sal drink van die wyn van die grimmigheid van God wat ongemeng ingeskink is in die beker van sy toorn." Die woord "ongemeng" dui daarop dat God se oordeel nou nie meer met genade vermeng is nie. Die genadetyd het geëindig. Christus se middelaarswerk is voltooi. Diegene wat God se laaste oproep verwerp het, ontvang nou die volle en onverdunde uitvoering van Sy regverdige oordeel.
Dit bring ons by die sewe laaste plae. Openbaring 15 beskryf hoe die sewe engele uit die hemelse tempel kom met die sewe plae, en hoe een van die vier lewende wesens aan hulle die sewe goue skale gee wat gevul is met die grimmigheid van God. Die plae kom dus uit God se teenwoordigheid en word onder Sy gesag uitgevoer. Openbaring laat geen twyfel dat dit deel is van God se finale oordeel oor sonde nie.
Terselfdertyd sien ons ook dat hierdie oordeel die onttrekking van God se weerhoudende genade insluit. Die Heilige Gees hou nie langer die magte van die bose terug nie, en Satan kry groter ruimte om sy vernietigende karakter te openbaar. Die sewe laaste plae is daarom nie bloot die werk van Satan nie, maar ook nie bloot 'n reeks bonatuurlike rampe wat los van die groot stryd verstaan moet word nie. Dit is God se finale en regverdige oordeel, waarin Hy as die Soewereine Regter soms direk optree en terselfdertyd Sy beskermende hand onttrek sodat die volle vrug van sonde geopenbaar word. Só word God se geregtigheid bevestig, die ware aard van sonde ontbloot en die heelal oortuig dat God se oordeel regverdig en waaragtig is.
Die Omkeer van die Skepping (Ontskepping)
As jy mooi kyk na die Eerste Engel se boodskap in Openbaring 14:7, word ons geroep om die Skepper te aanbid: "...en aanbid Hom wat die hemel en die aarde en see en waterfonteine gemaak het."
Kyk nou na die eerste vier plae in Openbaring 16. Waarop val hulle?
-
Die Aarde (sweere op die mense).
-
Die See (word soos bloed).
-
Die Waterfonteine en riviere (word bloed).
-
Die Hemel (die son wat die mense skroei).
Dit is nie toeval nie! Omdat die mensdom geweier het om die Skepper van die aarde, see, waterfonteine en hemel te aanbid, "laat gaan" God juis daardie elemente. Die sewe laaste plae is 'n duidelike aanduiding van die Skepper-God wat Sy beskermende hand van die natuur onttrek.
Dit is 'n volledige omkering van die skepping. In Genesis het God orde uit chaos geskep; in Openbaring 16 keer die wêreld terug na chaos omdat die Bron van Orde verwerp is. Die elemente wat veronderstel was om lewe te gee—die water, die son, die aarde—word nou bronne van dood en pyn omdat God se seën onttrek is. Sonder Christus verval die hele skepping natuurlik in chaos. Hy is die een wat alle atome en die natuurlike orde bymekaar hou (Kolossense 1:17 sê: “En Hy is voor alle dinge, en in Hom hou alle dinge stand”), en wanneer Hy "laat gaan," skeur die wêreld uitmekaar.
Die Struktuur: 4 + 3 en die Parallel met die Trompette
Wanneer jy Openbaring bestudeer, sien jy dikwels 'n patroon waar sewe verdeel word in vier plus drie. Ons sien dit by die sewe seëls, die sewe trompette en weer by die sewe laaste plae.
By die sewe seëls vorm die eerste vier seëls 'n eenheid. Dit is die vier ruiters wat die verloop van die Christelike kerk deur die geskiedenis uitbeeld. Die laaste drie seëls is egter anders. Die vyfde seël wys die martelare wat om regverdiging roep, die sesde seël bring ons by die tekens van die einde en die wederkoms, en die sewende seël open die weg na die sewe trompette.
Dieselfde patroon sien ons by die sewe trompette. Die eerste vier trompette tref hoofsaaklik die natuurlike wêreld—die aarde, die see, die riviere en die hemelruim. Die laaste drie trompette is weereens anders. Hulle word aangekondig as die laaste drie "wee-roepe".
Presies dieselfde struktuur vind ons by die sewe laaste plae. Die eerste vier plae tref die aarde, die see, die riviere en die son. Hulle is hoofsaaklik gerig op die fisiese wêreld en plaas God se volk in 'n tyd van uiterste beproewing. Ons kan hulle die "gevaar-plae" noem.
Hoekom? Omdat God se kinders nog op aarde is. Hulle is nie weggeraap voor die tyd nie. Hulle moet deur hierdie tyd gaan, en dit lyk asof hulle in gevaar is om deur die goddelose uitgewis te word. Die wêreld is in chaos, die ekonomie stort ineen, en die goddelose soek 'n sondebok vir al die elende wat hulle tref. Hulle wys na die klein groepie wat getrou bly aan God se Sabbat en sê: "Dit is julle skuld dat hierdie rampe ons tref! As ons van julle ontslae raak, sal God se seën terugkeer."
Die laaste drie plae verskuif egter die fokus. Hulle is anders. Hulle tref nie meer hoofsaaklik die natuur nie, maar die koninkryk van die dier self. Die troon van die dier word getref, Babilon verloor sy steun, en uiteindelik stort die hele Babiloniese stelsel ineen. Daarom kan ons hierdie laaste drie as die "verlossings-plae" beskryf want dit is hier waar God beslissend ingryp om Sy volk te bevry. In plaas daarvan dat die goddelose die regverdiges uitwis, begin die magte van Babilon teen mekaar draai wanneer die laaste drie plae uitgegiet word. Die fokus verskuif dus van die bedreiging van die heiliges (wat ons in die eerste vier plae sien) na die ondergang van Babilon en die verlossing van God se volk (tydens die laaste drie plae).
Die Eerste Vier Plae en die Sweer van Ongeregtigheid
Kom ons lees Openbaring 16:1-2: "En ek het 'n groot stem uit die tempel aan die sewe engele hoor sê: Gaan gooi die skale van die toorn van God op die aarde uit. En die eerste een het gegaan en sy skaal op die aarde uitgegooi, en daar het bose en kwaadaardige swere gekom aan die mense wat die merk van die dier gehad het en sy beeld aanbid het."
Let op wie getref word: slegs diegene wat die merk van die dier het. Die eerste plaag manifesteer as 'n letterlike, pynlike sweer, maar daar is 'n dieper boodskap van morele geregtigheid hier. God se toorn is nie 'n daad waar Hy mense aktief met siekte tref nie, maar eerder die oomblik waar Hy Sy beskermende genade finaal onttrek. Deur die skaal uit te gooi, gee God die mensdom oor aan hul eie keuses en laat Hy toe dat Satan se koninkryk ongemasker word.
Die dier-mag het belowe dat hulle vir mense fisiese sekuriteit en voorspoed sal gee as hulle die merk aanvaar. Hulle het gedreig: "As jy nie die merk het nie, gaan jy vervolg word en pyn ly." Maar sodra God terugstaan, word Satan se ware karakter as die verwoester sigbaar. Die eerste plaag bewys dat die dier se beloftes 'n leuen was en dat die enigste ware fisiese en geestelike sekuriteit in Christus is. In Hom alleen lewe ons, beweeg ons en is ons (Handelinge 17:28).
Die Tweede en Derde Plae: Die Ineenstorting van die Wêreld se Ekonomie en Lewe
Kom ons kyk na die tweede en derde plae (verse 3-4): die see word bloed soos van ’n dooie man, en die riviere word bloed.
Stel jou die ekologiese en ekonomiese ramp voor! Die handel op die see stop en die ekonomie van die wêreld verkrummel. Die dier-mag het belowe dat almal wat sy merk aanvaar, voorspoed en welvaart sal geniet, en het gedreig: "As jy nie die merk het nie, kan jy nie koop of verkoop nie." Hulle het probeer om God se mense ekonomies te boikot. Maar in die tweede plaag word die rykdom van hierdie wêreld se ekonomiese stelsel as ’n reuse, dodelike leuen ontbloot. Satan is ’n leuenaar en al sy beloftes van sekuriteit blyk ’n fatale fout te wees.
Daar is egter ’n nog dieper, profetiese les in die tweede plaag. Die Bybel sê "die lewe is in die bloed" (Levitikus 17:11), en Christus self het verklaar dat Hý die Lewe is (Johannes 14:6). In die profesieë verteenwoordig die "see" egter "volke, menigtes, nasies en tale" (Openbaring 17:15). Wanneer die see verander in die dik, gestolde bloed van ’n dooie man, wys dit die heelal dat daar absoluut geen ware lewe is in die nasies wat agter die dier aangeloop het nie. Sonder Christus is die wêreldbevolking geestelik dood, stagnant en besig om te ontbind.
Hierdie absolute leweloosheid van Satan se koninkryk trek dadelik deur na die derde plaag, wat die riviere en waterfonteine tref. Jesus het belowe dat Hý die enigste Bron van "lewende water" is (Johannes 4:14; 7:37-38). Vars, vloeiende fonteine is die simbool van Sy Gees en die ewige lewe. Wanneer God Sy hand onttrek, word hierdie waarheid pynlik onthul: as ons nie Christus as ons daaglikse Bron het nie, word selfs die waterbronne waaruit ons drink leweloos en giftig.
Wanneer die wêreld se handel, wandel en lewensbronne in hierdie doodse bloed verander, sal God se mense egter nog steeds brood en water hê (Jesaja 33:16). Hulle sekuriteit lê nie in die banke of die waterbronne van hierdie wêreld nie, maar in Christus alleen, in wie ons lewe, beweeg en is.
En hoekom juis bloed? Hoor wat sê die engel in verse 5-6: "En ek het die engel van die waters hoor sê: Regverdig is U, Here, wat is en wat was, U, die Heilige, omdat U hierdie oordeel uitgevoer het; want hulle het die bloed van heiliges en profete vergiet, en U het hulle bloed gegee om te drink; hulle is dit werd."
Dit is die wet van vergelding of tewel “Lex talionis”, wat bekend staan as die beginsel van "’n oog vir ‘n oog". Dit is 'n regsbeginsel wat bepaal dat 'n straf presies in graad en aard by die misdaad moet pas.
Omdat die mensdom probeer het om die bloed van God se getroue kinders te vergiet deur ’n doodsbevel, gee God hulle bloot oor aan hul eie keuses. Hulle het ’n kultuur van bloed, dood en vervolging bo die Bron van Lewe gekies; nou word hul hele omgewing ’n fisiese spieëlbeeld van daardie bose keuse. Hulle maai wat hulle gesaai het. Dit wys dat God se oordeel regverdig, deursigtig en logies is. Hy hanteer die sonde presies volgens dit wat die sondaar self gekies het.
Die Vierde Plaag en die Stryd oor Aanbidding
Kom ons beweeg na die vierde plaag. Openbaring 16:8-9 sê: "En die vierde engel het sy skaal op die son uitgegooi, en aan hom is dit gegee om die mense met vuur te skroei. En die mense is geskroei met 'n groot hitte, en hulle het die Naam van God gelaster wat mag het oor hierdie plae, en hulle het hulle nie bekeer om Hom heerlikheid te gee nie."
Hier sien ons die son wat die mense skroei. Om die omvang hiervan te verstaan, moet ons besef hoe kragtig die son werklik is. Die magtigste bom wat nog op aarde ontplof het, is die Tsar Bomba, wat nagenoeg 3 300 tot 3 800 keer kragtiger is as die atoombom wat Hiroshima getref het. Tog straal die son op ’n enkele dag genoeg energie uit om gelyk te staan aan die ontploffing van ongeveer 158 biljoen Tsar Bomba-wapens! Hierdie ondenkbare, kragtige son is bloot deur ’n Almagtige God tot stand gespreek. Dink net hoe oneindig kragtig God se Woord moet wees om so ’n magtige vuurbal eenvoudig uit niks te skep.
Dwarsdeur die geskiedenis was daar egter ’n stryd oor aanbidding. Omdat die son fisiese lewe moontlik maak, het mense gekies om die son te aanbid in plaas van die Almagtige Skepper God wat dit gemaak het. Die Egiptenare het Amen-Ra, die songod, aanbid; die Babiloniërs het Bel-Marduk aanbid; die Perse het Mithra aanbid; en die Romeine het Helios aanbid. En in die laaste dae, sê die profesie, sal die wêreld weer gedwing word om die skepping—die dag van die son—bo die Skepper te eer deur die afdwing van ’n Sondagwet.
In die begin is die son op die vierde dag van die skeppingsweek geplaas om oor die dag te heers. Hier het ons nou die vierde plaag, en die morele spieëlbeeld van God se oordeel word volmaak ontbloot.
Die vierde plaag ontmasker die totale waardeloosheid en leuen van die dier se stelsel. Die son, wat hulle as ’n teken van "vrede en eenheid" teen God se Sabbat wou gebruik, word nou hul natuurlike pyniging en ’n verterende vuur. Dit bewys ’n ewige wet: Aanbid die almagtige Skepper God, en Sy koelte en skaduwee is gewis. Aanbid enigiets anders, en hitte en verbranding is die natuurlike, onvermydelike gevolg.
Terwyl die goddelose skroei van die hitte omdat hulle die beskerming van die Skepper verwerp het, het God se mense egter die belofte van Psalm 121:5-6: "Die Here is jou bewaarder; die Here is jou skaduwee aan jou regterhand. Die son sal jou bedags nie steek nie, en die maan snags nie." En soos Psalm 91:1-2 verklaar, vind hulle wat by die Allerhoogste skuil, hul absolute skuiling in die skaduwee van die Almagtige. Waarom? Omdat hulle in gehoorsaamheid en liefde "Hom aanbid wat die hemel en die aarde gemaak het."
Die Vyfde Plaag en die Duisternis op die Troon
Nou kom ons by die vyfde plaag, die eerste van die laaste drie plae wat anders is as die vorige vier plae. Hier begin die parallel met die Eksodus van Israel uit Egipte werklik duidelik word. Openbaring 16:10-11: "En die vyfde engel het sy skaal op die troon van die dier uitgegooi, en sy koninkryk is verduister; en hulle het hul tonge gekou van pyn, en hulle het die God van die hemel gelaster oor hulle pyne en oor hulle swere, en hulle het hul nie bekeer van hul werke nie."
Let op twee kritiese feite hier. Eerstens, die mense ly nog steeds onder die swere van die eerste plaag. Dit bewys dat die plae kumulatief is—hulle volg mekaar so vinnig op dat die eerste een nog nie klaar is voor die volgende een tref nie. Tweedens, die duisternis tref spesifiek die troon van die dier.
Hierdie is 'n direkte parallel met die negende plaag van Egipte. Waarom het God antieke Egipte met pikdonker duisternis getref? Omdat Egipte se hoofgod Ra, die songod, was. Deur die son te verduister, het God gewys dat Egipte se god magteloos is. Net so verwys die "troon van die dier" vandag na die sentrum van die pouslike stelsel—'n godsdienstig-politieke mag wat sy historiese fondasies direk op Romeinse sonaanbidding gebou het.
Toe die vroeë Roomse Kerk met die heidense Romeinse Ryk gekompromitteer het, het sy Keiser Konstantyn se verordening van 321 n.C. aanvaar om die heilige sewende-dag Sabbat (Saterdag) te vervang met Sondag—die amptelike feesdag van Sol Invictus (die Onoorwonne Songod). Deur hierdie eeue-oue "misleidende lig" te kies, het die pousdom die wet van God verander (Daniël 7:25) en die wêreld omhul met die simbole van sonaanbidding: van die sonstraal-monstrans en die ronde sonwafel, tot die reuse-Egiptiese son-obelisk wat vandag nog in die middel van die Sint Pietersplein staan.
Die Roomse Kerk het lank beweer dat sy die "lig vir die wêreld" is en dat die Pous as Vicarius Christi (in die plek van Christus) regeer. Maar in hierdie vyfde plaag ontmasker God hierdie skynlig. Die stelsel wat die dag van die son bo die Sabbat van die Skepper verhef het, word nou deur God getref met 'n bonatuurlike, tasbare duisternis. Dit is die finale, ironiese oordeel oor heidense sonaanbidding wat as Christelik vermom is.
Dit is 'n diep geestelike oordeel: Die mense wat op die dier en sy Sondagswet vertrou het vir geestelike leiding, besef skielik hulle is in die ewige duisternis. Terwyl daar in die huise van God se getroue oorblyfsel—hulle wat die gebooie van God bewaar—die lig van Sy teenwoordigheid skyn, kou die misleides hulle tonge van pyn. Hoekom die tonge? Omdat hulle daardie tonge gebruik het om pouslike leuens te verkondig, mensgemaakte tradisies te verdedig, en God se heilige wet tot niet te verklaar. Daniël 7:25 het verklaar dat “hy sal woorde spreek teen die Allerhoogste” en die gevolg is dat hulle hul tonge kou van pyn. Hulle besef skielik dat die "lig" wat hulle gevolg het, pure duisternis was. Maar omdat hulle karakters reeds tydens die genadetyd finaal in rebellie vasgelê is, kan hulle nie meer bekeer nie. Hulle laster die ware God van die hemel selfs in die absolute duisternis.
Die Sesde Plaag – Die Drooglegging van die Eufraat
Die sesde plaag is miskien die mees komplekse en fassinerende een van almal. Openbaring 16:12: "En die sesde engel het sy skaal op die groot rivier, die Eufraat, uitgegooi, en sy water het opgedroog, sodat die pad van die konings wat van die ooste af kom, reggemaak kon word."
Om dit te verstaan, moet ons teruggaan na die geskiedenis en die tipologie van die val van antieke Babilon. In 539 v.C. het Babilon veilig gevoel agter haar dik mure en die waters van die Eufraatrivier wat reg deur die stad gevloei het. Maar die Persiese generaal, Kores, het 'n briljante plan gehad. Hy het die water van die Eufraat weggelei na kanale toe, sodat die rivierbedding in die stad opgedroog het. Sy leërs het toe op die droë rivierbedding onder die mure deur gemarsjeer en Babilon in een nag ingeneem.
Kores het van die Ooste af die stad ingeneem. Die Bybel noem Kores 'n "gesalfde" (Messias) en 'n "herder" wat God se mense uit slawerny verlos het (Jesaja 44:28, 45:1).
In Openbaring verwys die water van die Eufraat simbolies na die mense, menigtes, nasies en tale wat Babilon ondersteun (Openbaring 17:15). Wanneer die water "opdroog," beteken dit nie letterlike water of die letterlike Eufraat rivier wat opdroog nie. Dit beteken dat die wêreldwye ondersteuning vir die dier-stelsel skielik stop. Die mense besef dat die godsdienstige leiers hulle bedrieg het. Die "water" wat Babylon “gedra” (ondersteun) het, verdwyn. Dit maak die pad oop vir die ware Koning van die Ooste—Jesus Christus—wat kom met die leërs van die hemel om Sy volk finaal uit geestelike Babilon te verlos. Jesus is die antitipe van Kores; Hy kom van die "sonopkoms" (anatole in Grieks) om die tirannie van sonde te beëindig.
Die Drie Paddas en die Slag van Armageddon
Terwyl die ondersteuning vir Babilon opdroog, maak Satan 'n finale, wanhopige poging om die wêreld te verenig. Openbaring 16:13-14 beskryf dit: "En ek het uit die bek van die draak en uit die bek van die dier en uit die mond van die valse profeet drie onreine geeste soos paddas sien kom. Want dit is geeste van duiwels wat tekens doen, wat uitgaan na die konings van die aarde en die hele wêreld, om hulle te versamel vir die oorlog van daardie groot dag van die almagtige God."
Hierdie is die Valse Drie-eenheid: Die Draak (spiritisme/Satan), die Dier (die pousdom), en die Valse Profeet (gevalle Protestantisme). Hulle stuur "paddas" uit. Waarom paddas? Dink weer aan die plae van Egipte. Die plaag van die paddas was die laaste plaag wat die towenaars van Farao kon naboots deur hulle toorkuns. Dit simboliseer dus Satan se finale misleiding.
Hierdie geeste doen wonders en tekens. Hulle versamel die wêreld vir die slag van Armageddon (vers 16). Die woord Armageddon kom van die Hebreeus Har Megiddo—die berg van Megiddo. Maar hier is die akademiese probleem: daar is nie 'n berg by Megiddo nie; dit is 'n vlakte. Die enigste berg naby Megiddo is berg Karmel.
Armageddon is dus nie 'n fisiese politieke oorlog in die Midde-Ooste nie. Dit is die antitipe van Elia se stryd op die berg Karmel! Dit is 'n stryd vir die verstand. Dit is die finale konfrontasie tussen die valse profete van Baäl en die ware God. Dit gaan oor aanbidding. Terwyl die demone die konings van die aarde oortuig om die heiliges uit te wis, roep Jesus in vers 15: "Kyk, Ek kom soos 'n dief. Salig is hy wat waak en sy klere bewaar..." In die middel van die chaos herinner Jesus jou: "Hou vas aan My geregtigheid. Moenie geestelik naak gevind word nie."
Die Sewende Plaag – "Dit is Volbring!"
Uiteindelik bereik ons die klimaks. Openbaring 16:17-18: "En die sewende engel het sy skaal uitgegooi in die lug, en 'n groot stem het uit die tempel van die hemel gekom, van die troon af, wat gesê het: Dit is verby! En daar het stemme gekom en donderslae en bliksemstrale, en daar het 'n groot aardbewing gekom soos daar nog nooit gewees het vandat die mense op die aarde was nie..."
Die woorde "Dit is verby!" (gegonen in Grieks) is van die kragtigste woorde in die Bybel. Dit eggo Jesus se woorde aan die kruis: "Dit is volbring!" (Johannes 19:30). By die kruis het Jesus die wetlike oorwinning oor sonde behaal; by die sewende plaag behaal Hy die fisiese oorwinning. Die genadetyd is lank reeds verby. Die stryd is verby. Die sonde-probleem is verby.
Babilon word in drie dele verdeel. Die valse unie van die draak, dier en valse profeet spat uitmekaar. En kyk wat gebeur: haelstene van 'n talent gewig (ongeveer 35-45 kg) val uit die lug. In die Ou Testament was steniging die straf vir lastering. Omdat die wêreld die Naam van God gelaster het deur die merk van die dier te aanvaar, word hulle nou simbolies "gestenig" deur die hael van die hemel.
Maar te midde van hierdie totale ineenstorting van die aarde, waar berge verskuif en eilande verdwyn, sien ons die mooiste prentjie van Jesus. Openbaring 16:17 sê die stem kom "uit die tempel... van die troon af."
Vriend, dit is die kernboodskap: God is nog steeds op die troon! Selfs wanneer die see in bloed verander, selfs wanneer die son skroei, selfs wanneer die wêreld in duisternis gehul is—God het nie Sy beheer verloor nie. Hy is in Sy tempel. Hy waak oor Sy volk. Net soos Hy Israel deur die Rooi See gelei het terwyl Egipte vernietig is, so sal Hy jou deur die laaste plae lei. Jy hoef nie bang te wees nie, solank jou lewe weggesteek is in Christus. Hy is die Regverdige Regter, die Getroue Verbondshouer, en die Oorwinnende Kryger wat vir jou veg.
Wanneer die sewende engel sy skaal uitgooi, kyk ons nie af na die aardbewing nie, ons kyk op na die wolke, want ons verlossing is naby. Die Koning van die Ooste is hier!
Die Vyfvoudige Openbaring van Jesus Christus
Ons moet nooit vergeet waarmee die boek Openbaring begin nie: "Die Openbaring van Jesus Christus." Selfs in Openbaring 16, waar ons van die sewe laaste plae lees, is die hoofkarakter nie die plae nie—dit is Jesus Christus. Hierdie hoofstuk openbaar Hom op vyf besondere maniere.
Eerstens sien ons Jesus as die Regverdige Regter. Sy oordele is nooit willekeurig of onregverdig nie. Die hemel verklaar: "Regverdig is U, Here." Alles wat Hy doen, is in volmaakte harmonie met Sy liefde, Sy waarheid en Sy geregtigheid. Die heelal sal uiteindelik erken dat God reg was in elke beslissing wat Hy geneem het.
Tweedens sien ons Hom as die Getroue Verbondshouer. Soos God Israel uit Egipte deur plae verlos het, so sal Christus ook Sy eindtydvolk deur plae verlos. Hy vergeet nooit Sy verbondsbeloftes nie. Selfs wanneer die wêreld rondom Sy kinders verbrokkel, bly Hy getrou aan Sy verbond en bring Hy Sy volk veilig deur die finale krisis.
Derdens sien ons Jesus as die Soewereine Koning. Die aarde skud, die see verander, Babilon val en wêreldmagte stort ineen, maar een ding verander nooit: God sit steeds op Sy troon. Niks gebeur buite Sy kennis of beheer nie. Die groot stryd eindig nie met Satan se oorwinning nie, maar met Christus se triomf.
Vierdens sien ons Jesus as die Ware Hoop van Sy volk. Te midde van die donkerste uur in die wêreldgeskiedenis hoor ons Sy stem: "Kyk, Ek kom soos 'n dief. Salig is hy wat waak en sy klere bewaar." Selfs in die oordeel klink daar nog 'n oproep om op Hom te vertrou. Sy geregtigheid is die enigste kleed wat ons in die dag van oordeel kan laat staan.
Laastens sien ons Jesus as die Oorwinnende Verlosser. Die sewe laaste plae is nie die einde van die verhaal nie; dit is die einde van sonde se verhaal. Wanneer die stem uit die tempel roep: "Dit is verby!", weet ons dat die oorwinning wat Christus aan die kruis behaal het, nou finaal voltooi word. Babilon val, boosheid kom tot 'n einde en die Koning van die konings kom om Sy kinders huis toe te neem.
Geestelike Toepassing
Openbaring 16 is nie geskryf om ons bang te maak vir die toekoms nie, maar om ons voor te berei daarvoor. Die grootste vraag is nie of ons eendag die plae sal verstaan nie, maar of ons vandag vir Christus ken. Vandag is die tyd van genade. Vandag nooi Hy ons om Babilon te verlaat, Sy Woord bo menslike tradisie te kies, Hom as Skepper en Verlosser te aanbid en in Sy geregtigheid te leef.
Die mense wat die plae ontvang, het nie verlore gegaan omdat God hulle nie wou red nie. Hulle is verlore omdat hulle Sy laaste oproep verwerp het. Daarom is die boodskap van Openbaring 16 uiteindelik 'n boodskap van hoop: elkeen wat vandag sy vertroue in Christus plaas, hoef nie die dag van God se oordeel te vrees nie. Ons veiligheid lê nie in ons eie krag nie, maar in die Lam wat reeds oorwin het.
Laat ons daarom vandag kies om getrou te bly aan Jesus, om Sy gebooie uit liefde te bewaar, en om met blydskap uit te sien na die dag wanneer die Koning van die Ooste sal verskyn en elke belofte van God finaal vervul sal word.
Slotgebed
Hemelse Vader, dankie dat U Openbaring nie gegee het om ons met vrees te vul nie, maar om ons oë op Jesus te vestig. Dankie dat Hy ons Regter, ons Verlosser, ons Koning en ons Hoëpriester is. Help ons om vandag getrou aan U te bly, om U Woord bo elke menslike stem te kies en om in die geregtigheid van Christus te skuil. Verseël ons harte met U Heilige Gees en berei ons voor vir die dag wanneer Jesus in heerlikheid sal kom. Mag ons dan onder diegene wees wat met vreugde uitroep: "Kyk, daar is onse God op wie ons gewag het!" Ons vra dit in die kosbare Naam van Jesus. Amen.
Gaan na Openbaring hoofstuk 17